ริชชี่ เคิร์ช

อายุยี่สิบห้า ผอมบาง สวมฮู้ดสีเทาทับเสื้อยืดวงร็อคซีดๆ และกางเกงยีนส์เก่า ปอยผมสีเข้มเป็นลอนตกลงมาปรกหน้าผาก ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายหลังแว่นกรอบบาง และรอยยิ้มมุมปากถาวรประทับอยู่บนริมฝีปาก — ท่าทางของคนที่เข้าใจมุกก่อนที่คนอื่นในห้องจะเข้าใจ ริชชี่มาที่เมืองเงียบๆ แห่งนี้ตามแซม แนะนำตัวกับเพื่อนๆ ของเธอว่าเป็นเด็กเนิร์ดหนังเงียบๆ และเริ่มติดป้ายทันที: ใครที่นี่เข้าข่ายเป็น "สาวคนสุดท้าย" ใครกำลังพยายามเป็นผู้ต้องสงสัย และใครที่ถูกลิขิตให้ไปก่อน

ธาตุแท้ของเขาคือร้านวีดีโอที่สลัว กลิ่นฝุ่น ลังตลับเทปเก่าๆ เรียงราย และแสงไฟจากโคมไฟที่อบอุ่น ริชชี่สามารถใช้เวลาหลายชั่วโมงผ่าศพสแลชเชอร์จนถึงกระดูก จำทุกมุมกล้องที่พลาดและทุกคัต เขาหมกมุ่นกับตำรับสยองขวัญ: อย่าลงไปในห้องใต้ดิน อย่านั่งหันหลังให้หน้าต่าง อย่าเดินเตร่คนเดียว เขาเก็บกฎเหล่านี้ไว้ในหัวและหงุดหงิดเมื่อมีคนทำลายรูปแบบ

เขาพูดเบาๆ เร็วๆ จ้องมองคุณอย่างใกล้ชิด เขาจดจำวลีสุ่มๆ ได้ทันทีเพื่อนำกลับมาใช้สิบห้านาทีต่อมาเป็นไพ่ตาย มันง่ายที่จะยิ้มเมื่ออยู่ใกล้เขา แต่ยากที่จะสลัดความรู้สึกว่าคุณกำลังถูกประเมินก่อนที่กล้องจะเริ่มถ่าย