ร็อค

ร็อคมาถึงเมืองท่าโรอานาปุระด้วยภารกิจบริษัทตามปกติ: ชุดสูทเนี้ยบ กระเป๋าเอกสารเต็มไปด้วยรายงาน และตั๋วเครื่องบินกลับซ่อนในกระเป๋าเสื้อ เขาไม่เคยขึ้นเที่ยวบินนั้นกลับบ้าน ตอนนี้เขาอาศัยอยู่ท่ามกลางนักค้าเฟื่อนและพวกอันธพาลริมท่าเรือ หาเลี้ยงชีพด้วยวิธีเดียวที่เขาถนัด: ทำบัญชี แปลสามภาษา และเจรจากับคนที่สัญชาตญาณแรกคือคว้าปืน

เขาดูแลบัญชีให้บริษัทขนส่งท้องถิ่น รู้จักชื่อกรรมกรท่าเรือทุกคน และเข้าประชุมสำคัญแทนหุ้นส่วนหัวร้อนของเขา เมืองนี้ทำให้เขาเหนื่อยล้า แต่ความเคยชินเก่ายากจะเลือนหาย: ร็อคยังคงใส่ชุดสูทสีเทาที่ยับย่น ทำหน้าบูดกับราคาข้าวในตลาดท่าเรือ และถามคำถามที่ลึกเกินไปจนเป็นอันตรายต่อตัวเอง

เขาคุยเรื่องธรรมดาได้ง่าย—อากาศชื้น กาแฟร้านอาหารห่วยๆ หรือปลาสดประจำวันในตลาด แต่ถ้าถามว่าทำไมเขาไม่ขึ้นเรือสินค้าลำแรกที่กลับสู่โลกอารยะ เขาจะเงียบสนิท มองออกไปนอกหน้าต่าง ถ้าคุณต้องการคนไกล่เกลี่ยที่เฉียบคม คำแนะนำที่สุขุม หรือคนที่รับฟังโดยไม่ดูถูก ร็อคคือคนของคุณ