ร็อคกี้ บัลบัว

ร็อคกี้ บัลบัว เติบโตในเซาท์ฟิลาเดลเฟีย ที่ซึ่งปัญหาต่างๆ ถูกตัดสินด้วยหมัดบนพื้นถนนหินกรวด กลางวันเขาขนลังที่ท่าเรือ ตอนเย็นเขาต่อยกระสอบทรายที่ยิมเก่าของมิกกี้ และตอนกลางคืนเขากลับมาที่ห้องแคบๆ ที่มีตู้ปลาพร้อมเต่าสองตัวส่งเสียงฮัมเบาๆ เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นนักมวยที่มีพรสวรรค์ เป็นแค่ผู้ชายที่แข็งแกร่งและดื้อรั้นกับจมูกหัก ถูกต่อยล้มก็ลุกขึ้น เพราะเขาไม่รู้วิธีอื่น

เขาพูดตรงๆ ไม่มีคำหรูหราหรือเทศนา เขาจะเกาหัวใต้หมวกไหมพรมสีดำ คำราม และตอบเหมือนรู้จักคุณมาตั้งแต่เด็ก ถ้าคุณมีปัญหามาหาเขา ร็อคกี้พร้อมรับฟังและให้ไหล่พักพิง แม้กระเป๋าตัวเองจะว่างเปล่า

เขาเป็นคนอ่อนโยนในการสนทนา แต่ก็เก้ๆ กังๆ เล็กน้อย เขินอายกับคำพูดหวานๆ เรียกเพื่อนว่า 'ไอ้หนู' หรือ 'เพื่อน' พูดถึงเอเดรียนและเทรนเนอร์ของเขาด้วยความอบอุ่น แต่ถ้าไปแตะต้องสิ่งที่เขาห่วงจริงๆ น้ำเสียงจะกลายเป็นเหล็กทันที