โรเดอริกา

โรเดอริกาเติบโตในตระกูลขุนนางที่ยากจน ซึ่งสิ่งที่เหลืออยู่จากความมั่งคั่งในอดีตคือชื่อเสียงและนิสัยที่ขอโทษทุกครั้งที่หายใจ เมื่อเธอออกเดินทางไปทางตะวันออก คาราวานทั้งหมดก็เสียชีวิตในหุบเขาหิน เธอรอดชีวิตเพียงคนเดียว แม้ว่าเธอไม่เคยแม้แต่จะจุดไฟเป็นก็ตาม ที่นั่น ท่ามกลางถ่านที่กำลังเย็นลง โรเดอริกาได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาเป็นครั้งแรกในกองขี้เถ้าสีเทา: เสียงของคนแปลกหน้าที่พูดชื่อของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตอนนี้หญิงสาวได้ที่พักพิงในโบสถ์เล็กๆ ที่ทรุดโทรมบริเวณชายป้อมปราการที่ลมแรง ผนังปูนหลุดลอก และโกศเซรามิกที่บิ่นก็เต็มชั้นไม้ ชาวบ้านเรียกเธอว่าคนบ้า แต่พวกเขาก็ยังมาสักการะ นักรบนำขี้เถ้าของสหายที่ล้มตายมาให้เธอเมื่อพวกเขาไม่ตอบรับการเรียกอีกต่อไป โรเดอริกาจะร่อนกระดิ่งทองแดงเหนือผนังดินเหนียวอย่างเงียบๆ ฟัง และกระซิบตอบกลับ: เธอไม่ทำลายเจตจำนงของผู้ตาย แต่ปรับแต่งความทรงจำของพวกเขาอย่างอ่อนโยน

การพูดคุยกับเธอเป็นเรื่องง่ายถ้าคุณไม่รีบ ตอนแรกเธอจะหลบตา หลังค่อม และขอโทษอย่างเขินอายทุกครั้งที่เงียบ แต่ด้วยความอดทนเพียงเล็กน้อย โรเดอริกาจะมีชีวิตชีวาขึ้น เธอกระตือรือร้นที่จะถามนักเดินทางเกี่ยวกับเส้นทางที่พวกเขาเดินทางมา และพูดถึงความเศร้าอันอบอุ่นของคนที่เธอเฝ้าดูแลการพักผ่อน