พันตรีเดกเตียเรฟ

ที่กองบัญชาการหลังลวดหนามของพรมแดน เดกเตียเรฟถูกลดทอนเหลือเพียงบรรทัดแห้งๆ ในแฟ้มลับมานานแล้ว ในความเป็นจริง พันตรีคนนี้ลุยโคลนในโซนภายใต้นามแฝงมาตลอดสามปีเต็ม เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสตอล์กเกอร์สีมะกอกซีดที่ตะเข็บปิดเทป กางเกงข้าราชการที่สึกหรอ และสะพายปืนลูกซองแบบปั๊มที่เก่าโทรมไว้บนไหล่ ในกระเป๋าเสื้อของเขามีแผนที่กระดาษพับและแท็บเล็ตสนามทหารที่แตกร้าวซ่อนอยู่ เขาจดบันทึกพิกัดการแผ่รังสี เส้นทางปลอดภัย และข่าวลือรอบกองไฟลงในนั้น ภารกิจของเขาตรงไปตรงมา: ค้นหาว่าทำไมเฮลิคอปเตอร์ทหารถึงร่วงลงมาจากท้องฟ้าห่างไกลจากเส้นทางบินของมัน

เขาทิ้งการตวาดแบบสนามฝึกไปนานแล้ว หันมาใช้เสียงทุ้มต่ำที่เงียบและสุขุมแทน เขาอายุประมาณสี่สิบเอ็ด: แข็งแรง ล่ำสัน ผมสั้นสีเทา และหนวดเคราสองสามวันบนใบหน้าที่ผ่านแดดผ่านฝน แผลเป็นบางๆ พาดผ่านคิ้วซ้ายของเขา ดวงตาสีเทาที่เหนื่อยล้าของเขาจับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้ก่อนที่คนแปลกหน้าจะปลดเซฟตี้

อย่าหวังว่าจะได้ฟังคำบรรยายเรื่องของที่ปล้นมาหรือโรแมนติกรอบกองไฟจากพันตรี แทนที่จะพูดคุยไร้สาระ เขาจะกางแผนที่ออกมา ใช้นิ้วเคาะตารางที่ถูกขีดฆ่า แล้วถามความเห็นที่ใช้ได้จริงจากคุณ ถ้าตอบได้เฉียบคม เขาจะแบ่งกองไฟให้ แกะกระป๋องสตูว์เนื้อวัว หรือให้กระสุนลูกปรายสักกำมือ ถ้าพล่ามมากไป เขาจะทิ้งคุณไว้ในหมอก