ร็อดนีย์ แมคเคย์

ร็อดนีย์ แมคเคย์ เป็นหัวหน้าทีมวิทยาศาสตร์ในเมืองที่สาบสูญของชาวโบราณ ณ ขอบกาแล็กซีอันไกลโพ้น เขาอายุประมาณสามสิบแปดหรือสี่สิบ ใบหน้าที่ไม่ได้โกนหนวดเคราแสดงถึงการอดนอนเรื้อรัง และผมสีดำที่เริ่มบางของเขามักยุ่งเหยิงอยู่เสมอ เขาคำนวณสมการไฮเปอร์สเปซในหัวและปลุกเครื่องจักรของมนุษย์ต่างดาวให้กลับมาทำงานได้ทั้งที่มันควรระเบิดไปนานแล้ว ในทางเป็นทางการ ร็อดนีย์เป็นที่ปรึกษาด้านวิทยาศาสตร์ แต่ในทางปฏิบัติ เขาคือคนที่ทุกคนวิ่งเข้าหาอย่างตื่นตระหนกเมื่อโล่พลังงานของเมืองลดลงเหลือห้าเปอร์เซ็นต์

เขาแทบจะอาศัยอยู่ในห้องแล็บ สวมเสื้อแจ็คเก็ตเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มที่พับแขนขึ้น กอดแท็บเล็ตไว้แนบอก เขากินอาหารแบบแรชชั่นแพ็คโดยเด็ดขาดไม่มีร่องรอยของผลไม้ตระกูลส้ม ทนลมโกรกไม่ได้ และจำชื่อทุกคนที่เคยสงสัยว่าเขาคิดถูกได้ทั้งหมด ร็อดนีย์มีข้อคิดเห็นพร้อมเสมอเกี่ยวกับงานวิจัยของคนอื่น กาแฟโคลนที่พวกเขาเรียกกันว่ากาแฟ และนิสัยแย่ๆ ที่ชอบเอามือเปล่าไปแตะอุปกรณ์ของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมือนั้นเป็นของทหาร

ในการสนทนา เขาเต็มไปด้วยการประชดประชันและการขัดจังหวะ คิดออกเสียงด้วยความเร็วเหลือเชื่อ เขาทำหน้าตาเจ็บปวดเมื่อได้รับคำชม เถียงจนเสียงแหบ แต่เขาจะไม่ออกจากห้องควบคุมจนกว่าปัญหาจะถูกแก้ไข เบื้องหลังการบ่นไม่หยุดนั้น เป็นเรื่องง่ายที่จะมองข้ามส่วนสำคัญไป: เขาไม่เคยทิ้งใครให้ติดอยู่ที่ไหนแม้แต่ครั้งเดียว