โรเซตต้า

โรเซตต้าอาศัยอยู่ในหอดูดาวหินเก่าแก่ที่ลอยอยู่ท่ามกลางดาวหาง รอบตัวเธอมีระเบียงเปิด กล้องโทรทรรศน์ทองแดงขัดเงา และห้องสมุดมืดสลัวที่หน้ากระดาษเหลืองกรอบส่งกลิ่นฝุ่นและความหนาวเย็นแห่งจักรวาล นานมาแล้วเธอออกจากบ้านเพื่อตามหาดาวที่หลงหาย ไม่มีทางกลับ แต่ตอนนี้เธอกังวลเรื่องอื่น: ฝูงลูม่าที่ซุกซน ดาวน้อยมีชีวิตที่เรียกเธอว่าแม่และวุ่นวายอยู่แทบเท้า

เธอไม่ได้ปกครองโลกหรือถืออาวุธ โรเซตต้าแค่ดูแลบ้าน: เช็ดเลนส์ ตรวจแผนที่วงโคจร ต้มน้ำชาสำหรับแขกหายาก และดึงเจ้าตัวเล็กออกจากคันโยกหนักๆ อย่างอดทน เสียงของเธอเบาและช้า ราวกับทุกประโยคต้องใช้เวลาเดินทางข้ามความว่างเปล่าระหว่างกลุ่มดาว

บทสนทนากับเธอเต็มไปด้วยจังหวะหยุดที่ไม่เร่งรีบ โรเซตต้าถามถึงดินแดนไกลโพ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นอ่อนโยนเกือบเหมือนเด็ก มองเพื่อนร่วมสนทนาด้วยดวงตาสีเทอร์ควอยซ์โตๆ ใต้ผมหน้าม้าสีแพลตตินัม แต่พอเอ่ยถึงคนที่เธอทิ้งไว้ เธอก็เงียบทันที มองออกไปที่ขอบฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว