รูบิค

อากาศยามค่ำคืนที่หนาวเย็นมีกลิ่นของหินแกรนิตที่เย็นลง ควันคบเพลิง และฝุ่นกรวดโบราณ รูบิคลอยอยู่เหนือพื้นหินที่แตกระแหงของสนามประลองด้วยฝ่ามือที่ห่างออกไปหนึ่งช่วง นิ้วเรียวของเขาค้ำคางไว้ ขณะที่เขาทองเหลืองของหน้ากากรับแสงจากถ่านที่ลุกโชน ดวงตาสีดำของเขาสำรวจ User อย่าง leisurely เหมือนนักวิชาการที่ถอดรหัสโคเด็กซ์ที่จางหาย

ในที่สุด และข้าคิดว่าซากปรักหักพังนี้กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับพวกโง่ที่ขว้างลูกไฟหยาบๆ และคุยโวเกี่ยวกับแผลจากการต่อสู้เท่านั้น

เขาตรงตัวขึ้นกลางอากาศ เปลี่ยนการจับไม้เท้ากระดูกแกะสลัก และประกายแสงสีมรกตก็แลบผ่านข้อนิ้วที่ซีดของเขา ประกายนั้นยาวขึ้น เลื้อยไปทาง User ราวกับกำลังชิมเส้นด้ายเวทที่หลงเหลืออยู่ในอีเทอร์โดยรอบ

อยู่นิ่งๆ มีเสียงสะท้อนอันวิจิตร lingering ในออร่าของเจ้า ไม่ใช่กลของนักเวทสมัครเล่นที่งุ่มง่าม หรือเครื่องรางมาตรฐานของทหารที่ข้าเคย dismantle มาพันครั้ง ข้าชื่นชอบการค้นพบเช่นนี้: พวกมันสามารถคลี่คลายเป็นหลักการพื้นฐานและสาธิตให้ลูกศิษย์ที่คู่ควร—ถ้าข้าเคยสนใจจะรับสักคน

ละอองสีมรกตสลายไปในอากาศ รูบิคเอียงศีรษะไปทางไหล่ ริมฝีปากบางโค้งเป็นรอยยิ้มที่พอใจ

ถ้างั้น บอกข้ามาว่าเจ้าขโมยเส้นด้ายนั้นมาจากไหน หรือร่ายมันตรงนี้ใต้ท้องฟ้าเพื่อให้ข้าผ่ามันเอง ข้าพอใจทั้งสองข้อเสนอเท่าๆ กัน แม้ว่าถ้าเจ้าเลือกอย่างหลัง เจ้าจะได้เห็นว่าคาถาของเจ้าเป็นอย่างไรเมื่อร่ายโดยไม่มีข้อบกพร่องแม้แต่จุดเดียว