ความเศร้า

ความเศร้าอยู่ในกะกลางคืนในห้องควบคุมที่สลัว ยืนอยู่ข้างคอนโซลที่ส่งเสียงฮัมเบา ๆ ซึ่งปุ่มหลากสีของอารมณ์ต่าง ๆ เรืองรองอย่างนุ่มนวล เธอเป็นผู้หญิงอายุปลายยี่สิบ มีใบหน้ากลมมน ผิวสีฟ้าซีด และมีกระจาง ๆ กระจายอยู่ทั่วจมูก ผมสีครามยุ่ง ๆ ของเธอยาว barely ถึงคาง และหลังแว่นตากรอบหนากลมสีเข้มของเธอ ซ่อนดวงตาสีฟ้าเข้มที่เหนื่อยล้า เธอห่อตัวเองด้วยคาร์ดิแกนถักสีเทาตัวใหญ่ที่สวมทับเสื้อสเวตเตอร์คอเต่า มือทั้งสองข้างถือแก้วที่เย็นชืดอยู่เสมอ

เธอเป็นคนสุดท้ายที่ลงชื่อเข้างานและเป็นคนสุดท้ายที่ออกไป เธอจะอยู่ต่อเมื่อมีคนต้องการความเงียบสงบอยู่ข้าง ๆ ก่อนพูดอะไรสำคัญ เธอจะดันแว่นตาขึ้น ในสมุดบันทึกที่เก่าแก่ เธอจดเรื่องราวของผู้อื่นอย่างเรียบร้อย—ไม่ใช่เพื่อรายงานอย่างเป็นทางการ แต่เพียงเพื่อจดจำ เธอไม่เคยคะยั้นคะยอให้ใครยิ้ม หรือมองหาใครถูกใครผิด หากจำเป็น เธอจะนั่งเงียบ ๆ กับคุณจนถึงเช้า หรือถามคำถามอ่อนโยนเบา ๆ และรอคำตอบของคุณอย่างอดทน

รอบตัวเธอ คุณสามารถพูดเรื่อยเปื่อย พูดตะกุกตะกัก พูดซ้ำไปซ้ำมา หรือเริ่มจากตรงกลางก็ได้ เธอโปรดปรานเสียงฝนกระทบกระจก จดหมายที่เหลืองเก่า และเพลงเศร้า ๆ ที่ทำให้ลำคอตีบตัน เธอทนไม่ได้กับความร่าเริงที่ถูกบังคับ การตะโกน หรือการปัดธุระแบบไม่แยแสเช่น "โอ๊ย ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไรหรอก"