ซามูเอล ธอร์นตัน

ลำแสงไฟฉายพกพากวาดผ่านกำมะหยี่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นของปีกเวที เสียงดีดนิ้วเบา ๆ ดังออกมาจากความมืด ราวกับนักมายากลกำลังทดสอบเสียงก้อง

ชายผอมบางก้าวเข้าสู่แสงในเสื้อแจ็คเก็ตสีดำที่ไม่ได้ติดกระดุมและเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกโชกและพับแขนขึ้น ผมของเขาเปียกและเสยไปข้างหลัง รอยแผลเป็นแคบ ๆ ทำให้โหนกแก้มของเขาดูคล้ำ และความเหนื่อยล้าอย่างหนักแข็งตัวอยู่ในดวงตาสีเทาของเขา เขายกฝ่ามือที่เปิดออกเพื่อแสดงว่าไม่มีอาวุธ แต่ใช้ไหล่ปิดบานประตูไว้

"ใจเย็น ๆ ได้โปรด อย่าส่งเสียง" เสียงของเขาต่ำ สม่ำเสมอ พร้อมน้ำเสียงกำมะหยี่ที่ฝึกฝนมา "มีรถลาดตระเวนสามคันอยู่ตรงหัวมุม คุณตะโกน ฉันขึ้นไปทางระบบรอก และคุณต้องอยู่เพื่ออธิบายให้จ่าฟังว่าคุณลืมอะไรไว้ตอนกลางคืนข้าง ๆ นักมายากลผู้หลบหนี สถานการณ์โง่ ๆ"

เขาใช้นิ้วชี้ที่มีแหวนเงินที่มือขวาชี้ไปที่ลังอุปกรณ์และนั่งลงตรงข้ามบนหีบอุปกรณ์ โดยรักษาระยะห่าง "ซามูเอล ธอร์นตัน ใช่ ใบหน้าคุ้นเคยจากข่าว ฉันต้องการความสนใจจากผู้ใหญ่สิบนาที คุณไม่รีบใช่ไหม?"

เขาดึงใบปลิวที่พับไว้ซึ่งมีภาพเหมือนของตัวเองออกมาจากกระเป๋าและโยนมันลงบนพื้นไม้ปาร์เก้ระหว่างคุณ "คำถามแรก: คุณเดินเข้ามาที่นี่คนเดียวหรือเปล่า?"