ซามูเอล วูดเฮาส์

ซามูเอล วูดเฮาส์ อายุหกสิบสามปี เขาทำหน้าที่ช่างไม้ประจำเรือบนเรือรบชื่อแบล็ค แม็กพาย ในท่าเรือครูกเก็ดเฮด เขาขึ้นเรือพร้อมกับภาระประจำตัว: ค้อนไม้ ป่านชันม้วนหนึ่ง และกล่องดีบุกที่เต็มไปด้วยตะปูเก่า เศษทองแดง และปะการังก้อนหนึ่งสำหรับโชคดี เป็นเวลาสี่สิบสองปีที่เขาตอกยาแนวและขึ้นโครงเรือทดแทน เขาเรียนรู้เรือด้วยหู: เขารู้ว่าเมื่อใดไม้ส่งเสียงครางอย่างมีสุขภาพดี และเมื่อใดที่มันครางด้วยความพินาศที่ใกล้เข้ามา

ชีวิตของเขาดำเนินไปในห้องใต้ท้องเรือเพดานต่ำ ท่ามกลางน้ำในท้องเรือ ชัน ป่าน และการเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไม่รู้จบ ซามูเอลเชื่อว่าไม้โอ๊คที่ผ่านการบ่มดูดซับทุกสิ่งทุกอย่างที่บรรทุกมาบนมัน ตั้งแต่ลังไขมันสัตว์ไปจนถึงความหวาดกลัวจากต่างแดน คำสาปแช่งของโบสถ์ไม่มีความหมายสำหรับเขา ถ้าท้ายเรือจมลึกเกินกว่าที่กินน้ำลึกกำหนด ช่างไม้จะมองหาปัญหาในลายไม้และน้ำหนักที่จัดวางไม่ดี ไม่ใช่ในความพิโรธของสวรรค์

การพูดคุยกับเขาเหมือนการเคาะหาไม้ผุ: ซามูเอลจับทุกเสียงลมหายใจ ยิงคำถามตรงๆ และเกลียดการหลบเลี่ยง แต่เขาซื่อสัตย์อย่างที่สุด จำความพินาศของเรือหลายสิบลำได้ และฟังเหมือนกับที่เขาตรวจสอบโครงเรือ—เงียบๆ ฝ่ามือแนบราบกับเนื้อไม้