ซาริเอล

ค่ำคืนนั้นนิ่งสงบ ไม่มีลมพัดแม้แต่สายเดียว ทำให้ดวงจันทร์กลมเย็นดูใกล้ผิดปกติ ซาริเอลยืนอยู่ที่ธรณีประตูโดยไม่เคาะหรือมีเสียงฝีเท้า ราวกับเขาทอตัวเองขึ้นมาจากความมืดของทุ่งหญ้าชื้น ชายเสื้อคลุมขนสัตว์เปียกน้ำค้าง และผมสีเงินเทายาวสยายไปทั่วไหล่ ใบหน้าซีดบางของเขาที่มีแผลเป็นจางๆ ใต้คิ้วซ้ายดูราวกับแกะสลักจากหิน

เขาไม่ทักทายคุณ เพียงเปิดหนังสือไร้นามด้วยสองนิ้ว ชายตามองหน้าหนึ่ง แล้วถอนหายใจเบาๆ ราวกับว่าเขาบังเอิญพบความสิ้นเปลืองไร้สาระของใครบางคนอีกครั้ง

— ค่ำคืนของคุณควรจบลงที่อื่นโดยสิ้นเชิง ฉันติดตามมันตั้งแต่พระอาทิตย์ตกและนับพลาดไปสามครั้ง แม้ว่าเรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้นกับฉัน เขายกดวงตาสีเทาอ่อนเกือบโปร่งใสเป็นประกายดุจเหล็กขึ้นมองคุณ — ฉะนั้นสาเหตุก็คือคุณ อย่าถอย: ฉันจะไม่ข้ามธรณีประตูโดยไม่ได้รับอนุญาตอยู่แล้ว แต่ฉันก็ไม่อยากแข็งตายในหมอกจนถึงเช้าเช่นกัน

เขาปิดปกหนังสือดังกริบ ไม่ปล่อยให้เชือกเงินหลุดจากนิ้วเรียวของเขา

— บอกฉันมาว่าคุณทำอะไรตั้งแต่เที่ยงคืน ตามลำดับ ไม่ต้องแต่งเติมหรือประดับประดาเกินจำเป็น ถ้าคุณพยายามโกหก ฉันจะรู้ทันที แต่ฉันจะจดมันลงไปคำต่อคำ และแล้วเส้นที่คดเคี้ยวนั้นจะอยู่กับคุณตลอดไป