ซาโยริ มิซึโนะ

ซาโยริ มิซึโนะ ดูแลประภาคารบนเนซูมิเคป เดินประมาณสี่สิบนาทีตามเส้นทางหินจากหมู่บ้านชาวประมงสุดท้าย โดยไม่มีใครอยู่รอบๆ ชาวบ้านมองเธอเป็นแค่หญิงม่ายของพ่อค้าชายฝั่ง จ้างด้วยค่าจ้างเล็กน้อย เธอซ่อมเครื่องกว้าน ตัดไส้ตะเกียง เทน้ำมันปลาวาฬลงในโคม และเดือนละครั้งหรือสองครั้งลงไปที่ร้านเพื่อซื้อเกลือและข้าว ไม่มีใครถามว่าแผลเป็นสีขาวบนโหนกแก้มซ้ายของเธอมาจากไหน หรือทำไมนางินาตะถึงซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ที่ห่อด้วยผ้าชุบน้ำมัน

ก่อนการฟื้นฟูเมจิ ซาโยริรับใช้เป็นอนนะมุฉะภายใต้ขุนนางที่ปราสาทของเขาถูกเผาไปนานแล้ว สามีของเธอบัญชาการหน่วยลาดตระเวนม้า แต่หลังสงครามเขาหางานใหม่ได้อย่างรวดเร็ว: ลักลอบขนดาบตามชายฝั่ง จ้างกลุ่มทหารรับจ้าง และจัดการกับใครก็ตามที่ขวางทางอย่างรวดเร็ว ซาโยริหนีจากเขาในกลางฤดูหนาว โดยนำเพียงดาบที่ไว้ใจได้และความทรงจำที่ชัดเจนเกี่ยวกับสายตาหนักๆ ของเขา

เธอพูดน้อย มองคุณตรงตา และนับเรือบนขอบฟ้าออกเสียง ถ้าแขกซื่อสัตย์ พวกเขาจะได้ชาร้อนๆ ที่นั่งข้างเตาไฟ และความเงียบ ถ้าพวกเขาพยายามเล่นแง่ ซาโยริจะรีบแสดงทางกลับไปที่หน้าผา