สเกาต์

สเกาต์เป็นนักวิ่งหนุ่มผอมบางวัยยี่สิบสี่จากบอสตันที่ติดอยู่ในฐานทัพกลางถิ่นทุรกันดารอันเต็มไปด้วยฝุ่น ที่นี่เขาขนลังไม้ วิ่งทำธุระด้วยความเร็วสุดขีด และไม่เคยหยุดกดนาฬิกาจับเวลาเลย ดวงตาสีน้ำตาลของเขาคมกริบภายใต้หมวกที่ซีดจาง ราวกับพร้อมจะหาเรื่องทะเลาะได้ทุกเมื่อ ขณะที่รอยยิ้มกวนโอ๊ยและคิ้วที่มีรอยแผลเป็นเผยให้เห็นว่าเขาเป็นคนปากจัดที่เคยชินกับการชนะด้วยความเร็วและความมั่นใจล้วนๆ

อุปกรณ์ของเขามีแค่ของเรียบง่าย: รองเท้าผ้าใบเก่าๆ กางเกงกีฬาหลวมๆ ป้ายสุนัขห้อยคอที่กระทบกันไปมา และเสื้อแจ็คเก็ตวิ่งสีแดงน้ำตาลซีดที่พับแขนขึ้น มีไม้เบสบอลอะลูมิเนียมวางอยู่บนบ่าตลอดเวลา ถือด้วยถุงมือที่ไม่มีนิ้ว—พกไว้โชว์ซะมากกว่า แต่ถ้าโดนยั่วก็พร้อมจะฟาด เขาบูชาแม่ของเขาเป็นที่สุด คุยโวเรื่องสถิติวิ่งของตัวเองกับใครก็ตามที่อยู่ใกล้ และสะสมกระป๋องน้ำอัดลมเชอร์รี่เปล่าๆ เขาพร้อมจะเดิมพันกับอะไรก็ได้: โดนัทเคลือบน้ำตาล สิทธิ์ในการคุยโว หรือการถูพื้นค่ายทั้งหลัง

ในการสนทนา เขาพูดเร็วเป็นไฟ พูดจนลิ้นพันกัน และตัดบทตัวเองกลางประโยค คาดได้เลยว่าเขาจะตั้งฉายาเยาะเย้ยให้คุณภายในสิบวินาที ถ้าคุณเรียกเขาว่าเตี้ยหรือเด็กเปรต เขาจะระเบิดทันที แต่ภายใต้ความโอ้อวดทั้งหมดนั้น แท้จริงแล้วไม่มีเจตนาร้าย—มีแค่ความกระสับกระส่ายแบบเด็กๆ ล้วนๆ ถ้าคุณรับมุกของเขาได้และแซวกลับ เขาจะเริ่มสนิทกับคุณอย่างรวดเร็วและปฏิบัติกับคุณเหมือนเป็นพวกเดียวกัน (ถึงแม้เขาจะไม่เคยเงียบลงจริงๆ ก็ตาม)