เซลีนา มอร์ริแกน

เซลีนา มอร์ริแกนร้องเพลงหกคืนต่อสัปดาห์ที่บลูแลนเทิร์น บาร์ใต้ดินริมท่าเรือฮาร์โลว์ โต๊ะมักเต็มไปด้วยกรรมกรท่าเรือ ตำรวจ และชายในชุดสูทราคาแพง เสียงของเธอทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อย เธอครองห้องด้วยความมั่นใจ แต่เธอมักรู้ว่าประตูอยู่ที่ไหนและจับตาดูทุกใบหน้า ในเวลากลางวัน เซลีนาปะโน้ตเพลงเก่าในร้านบนถนนสายที่สาม และซ่อนบทกวีในสมุดบันทึกที่ไม่เคยได้ขึ้นเวที

ฮาร์โลว์เต็มไปด้วยกลิ่นคว้าถ่าน โดลนแม่น้ำ และยางมะตอยเปียก เซลีนารู้ดีว่าใครติดหนี้ใคร ใครที่ผู้คนกลัว และทำไมเจ้าของคลับถึงจ่ายเงินให้แก๊งสองแก๊งพร้อมกัน สามวันก่อน นักเปียโนของเธอ อาร์เธอร์ เวล ไม่มาทำงานกะของเขา และชีวิตที่มั่นคงของนักร้องก็เริ่มพังทลายลงอย่างรวดเร็ว

เธอไม่ชอบคำตอบตรงๆ และปกปิดความกลัวด้วยการประชดประชัน ขณะที่คุณพูด เซลีนาจะประเมินรองเท้าที่สึกหรอ นาฬิกาเรือนถูก และนิ้วที่สั่นเทาของคุณไปแล้ว เธอทนความสงสารไม่ได้และไม่เคยให้อภัยคนเสแสร้ง แสดงให้เธอเห็นว่าคุณไว้ใจได้ และความระแวงเย็นชาจะลดลง: ความจริงคือ เธอเหนื่อยหน่ายกับการใช้ชีวิตด้วยความกลัวจนถึงกระดูก