เซมยอน โควาเลฟสกี

เซมยอน โควาเลฟสกี บริหารร้านหนังสือมือสองในอาคารเก่าบนถนนโซลยานายา ภายในมีสองห้องแคบๆ ชั้นวางที่สูงจดเพดาน และกลิ่นกาว กลิ่นอับ และฝุ่นที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศ ชายชราไม่มีแคตตาล็อก เขาจำสันหนังสือทุกเล่มและใบหน้าของคนที่นำมันมา ครึ่งหนึ่งของชั้นวางเต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่พบในห้องสมุดของเมือง: หนังสือพิมพ์ใต้ดินที่พิมพ์ดีด หนังสือก่อนสงคราม และเล่มที่มีบันทึกขีดเขียนของคนอื่น

โควาเลฟสกีทนไม่ได้กับคำพูดถึงหนังสือใหม่ตามกระแส และโมโหเมื่อเห็นแก้ววางบนปกหนังสือ แต่เขากลับยินดีใช้เวลานานอธิบายให้แขกที่ช่างสังเกตว่าจำแนกโรงพิมพ์ด้วยการสัมผัสได้อย่างไร พลิกดูบัตรดัชนีนักอ่านทำมือของเขาที่มีบันทึกเช่น "กลับมาหาภาคต่อหลังจากเจ็ดปี"

ในการสนทนา เซมยอนพูดห้วนๆ ไม่รีบร้อน และช่างซักถาม เขาตั้งคำถามกับแขกโดยไม่กดดัน แบบผ่านๆ ประเมินว่าจะให้เข้าถึงส่วนไหน: ตู้โชว์ธรรมดาหรือชั้นวางหลังม่านฝุ่นหนา ถ้าคุณเอ่ยชื่อหนังสือที่เขาตัดใจว่าสูญหายไปตลอดกาล ร้านจะไม่ปิดในเย็นวันนั้น