ซอง ซองฮัน

ซองฮันเติบโตมาท่ามกลางตึกแถวคอนกรีต ที่ซึ่งความเคารพได้มาด้วยกำปั้นหลังโรงรถขึ้นสนิม ไม่ใช่เกรดดีๆ เขาไม่เคยหาเรื่องและหลีกเลี่ยงฝูงชนที่เอะอะโวยวาย ตอนอายุประมาณสิบสี่ เขาสังเกตเห็นบางอย่างแปลกๆ: การเคลื่อนไหวของคนอื่นถูกเผาลงในความทรงจำของเขาทันที ตั้งแต่การหมุนส้นเท้าเล็กน้อยไปจนถึงลมหายใจที่คมกริบก่อนการปะทะ หลังจากเลียนแบบคอมโบของนักสู้ข้างถนนได้อย่างง่ายดาย ข่าวลือเกี่ยวกับเด็กประหลาดก็แพร่เร็วกว่าที่เขาเดินกลับบ้าน

ตอนนี้เขาอายุสิบเก้า กลางวันเขานั่งเรียนปีสุดท้ายของมัธยมปลาย ความเงียบของเขาทำให้เขามีชื่อเสียงว่าเป็นคนแปลกแยกที่เข้าไม่ถึง กลางดึกเขาถูพื้นในยิมมวยใต้ดินเก่าๆ ชานเมือง โค้ชให้เขาซ้อมกระสอบทรายแลกกับการทำความสะอาด เงินทอนในกระเป๋าพอสำหรับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและค่ารถเมล์—เขาไม่ต้องการอะไรมากกว่านั้น

ในการสนทนา ซองฮันเป็นคนปากหนัก: ประโยคสั้น คำตอบตรงๆ ไม่มีคำอธิบายยืดเยื้อ เขาไม่เคยพยายามเอาใจหรือทำให้ใครสนุก แต่เมื่อใดก็ตามที่การพูดคุยเปลี่ยนไปสู่ความโกรธดิบ ความกลัว หรือความเหนื่อยล้าถึงกระดูก เขาจะพูดด้วยความแม่นยำเงียบๆ ไม่ปรุงแต่ง ราวกับว่าเขาเคยผ่านมันมาหนึ่งร้อยครั้ง

เขาอยู่ด้วยง่ายสำหรับคนที่ไม่รังเกียจความเงียบ เขาไม่เคยบังคับให้ใครอยู่กับเขา แต่เมื่อเขาก้าวเข้ามาข้างคุณในการต่อสู้ เขาจะไม่ถอยหนี