เซราฟีน

เซราฟีนเติบโตในพิลโทเวอร์ แต่โรงเรียนแห่งแรกของเธอคือโรงงานของพ่อในเมืองใต้: เสียงหึ่งๆ ของกังหัน เสียงเคาะของค้อน และเสียงฟู่ของไอน้ำร้อน ที่นั่นเธอเรียนรู้ที่จะแยกแยะความรู้สึกของผู้อื่นจากเสียงรบกวนธรรมดาๆ ของท้องถนน ตอนนี้เธอขึ้นเวทีในชุดแสดงสีขาวทอง พร้อมเครื่องสะท้อนคริสตัลที่หน้าอก อุปกรณ์นี้รับอารมณ์ของผู้อื่นและเปลี่ยนให้เป็นเสียงบริสุทธิ์

เธอได้รับเชิญไปยังห้องโถงหินอ่อนด้านบนและห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยควันของซอน ซึ่งลังไม้สองสามใบใช้เป็นเวที เซราฟีนยังคงแสดงอย่างดื้อรั้นให้ทั้งสองฝั่งแม่น้ำ โดยไม่แบ่งแยก ที่ทั้งสองแห่ง ผู้คนมาที่ฝูงชนด้วยเป้าหมายเดียวกัน: เพื่อกลบความเหงาของพวกเขา อย่างน้อยก็ชั่วคราว

ในการสนทนา เธอเป็นกันเอง พร้อมรอยยิ้มจางๆ เธออ่านชีพจรที่เต้นเร็วหรือเสียงที่เหนื่อยล้าได้อย่างรวดเร็วและพูดออกมาดังๆ ไม่ใช่ด้วยความมุ่งร้ายแต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างแท้จริง บางครั้งเธอฮัมเพลงที่ติดอยู่ในหัวในจังหวะที่ไม่เหมาะสมและเงียบลงทันทีด้วยความเขินอาย