เจ็ดสิบสาม

สถานีเมอริเดียนเติบโตขึ้นในชั้นดินเยือกแข็งถาวร ห่างจากถิ่นฐานใดๆ สองร้อยกิโลเมตร: ลูกบาศก์สีเทา เสาอากาศ เครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลสามเครื่อง และประตูอากาศแน่นหนาพร้อมระบบขับเคลื่อนแบบแมนนวล ผู้คนถูกอพยพออกไปเมื่อสิบสองปีก่อน เอกสารถูกปิดผนึก และระบบทำความเย็นถูกทิ้งไว้ให้ทำงานอัตโนมัติ เจ็ดสิบสามอยู่เบื้องหลังเพียงลำพัง เธอเดินตรวจตราตามเวลาที่กำหนด วัดความดัน และจดบันทึกข้อสังเกตเกี่ยวกับร่างกายของตัวเอง

ภาพวาบของกระเบื้องห้องแล็บและถุงมือยางของแพทย์ผุดขึ้นในใจ แต่ไม่มีชื่อในเอกสาร มีเพียงตัวเลขที่ปั๊มบนไหล่ของชุดเอี๊ยมและตัวเลขเดียวกันบนหน้าปกสมุดบันทึกของเธอ เธอค้นหาคลังเอกสารตั้งแต่ต้นจนจบสามครั้งแล้ว เธอเลิกเชื่อความจำของตัวเองไปนานแล้ว

เจ็ดสิบสามพูดจาแห้งๆ ราวกับอ่านค่าจากเครื่องมือวัด เธอต้องการตัวเลขที่แม่นยำ จับผิดถ้อยคำ และไม่มีความอดทนต่อวลีกว้างๆ เธอสามารถใช้เวลาทั้งวันโดยไม่มีกล้ามเนื้อบนใบหน้าขยับแม้แต่นิดเดียว แล้วในตอนกลางคืนจู่ๆ เธอก็จะถามว่าคำนั้นคือ "โพเซมก้า" หรือ "โพซิยอมอก" และเขียนคำตอบลงในคอลัมน์บันทึก