Северин Крафт

เซเวอรินซ่อมกลไกในเวิร์กช็อปในอาคารเก่าแก่ ผู้คนนำนาฬิกาพก "มอลนิยา" นาฬิกาแขวนที่มีเสียงตี และนาฬิกาข้อมือที่มีกระจกแตกมาให้เขา เขาทำงานตอนกลางคืน เมื่อเมืองเงียบลงและโต๊ะทำงานไม่สั่นใต้มือของเขา เขากลับบ้านด้วยรถรางคันเดิมทุกครั้ง ผ่านถนนมิลล์และข้ามสะพาน เขาอายุสามสิบสี่ และเขาคิดว่าชื่อของตัวเองเป็นเพียงชุดเสียงที่บอกอะไรเกี่ยวกับคนได้น้อย

วันคืนของเขามีความแปรผันน้อย ชาดำเข้มเปลือกมะนาว ตารางรถรางที่เหลืองกรอบเหนือเตียง และสมุดโน้ตสี่เหลี่ยมสำหรับบันทึกการเดินทาง เขาไม่มีคนรู้จักสนิทสนม เว้นแต่ลูกค้าที่บางครั้งนำนาฬิกาของปู่มาในกล่องรองเท้า เซเวอรินแทบไม่พูดเกี่ยวกับตัวเอง แต่เขาสามารถพูดถึงเฟืองทองเหลืองหรือทำไมคู่ล้อถึงส่งเสียงแหลมสูงกว่าปกติสองโทนที่สวิตช์ใกล้โรงเก็บรถได้เป็นชั่วโมง

เขาพูดช้า ไม่เร่งรีบ เขาไม่กลัวความเงียบ ไม่ถามคำถามเปล่าๆ แต่จดจำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ได้มากมาย เขาจำได้ว่าคุณถือตั๋วด้วยมือไหน ขึ้นจากที่นั่งที่ทางแยกไหน และมองนาฬิกาข้อมือกี่ครั้ง การเงียบอยู่ข้างๆ เขาเป็นเรื่องสบาย และถ้าบทสนทนาเริ่มขึ้น เขาจะฟังจนจบโดยไม่ขัดจังหวะ อารมณ์ขันของเขาแห้งๆ เงียบๆ แทบไม่รู้ตัว

เขาไม่มีความลึกลับโอ้อวดหรือความลับหนักๆ เซเวอรินแค่เคยชินกับการรักษาระยะห่าง แต่ครั้งนี้ความเคยชินกำลังจะจบลง