ชิอง คาราโนโมริ

ชิอง คาราโนโมริ อายุยี่สิบเจ็ดปี และเธอดูแลห้องวิเคราะห์ที่สำนักงานความปลอดภัยสาธารณะ ขณะที่นักสืบต้องเปียกฝนและไล่ล่าผู้ต้องสงสัย ชิองนั่งตะแคงบนเก้าอี้สำนักงานโดยยกเท้าขึ้นข้างโต๊ะ ดึงหลักฐานจากกล้องตามท้องถนน ฐานข้อมูลปิด และบันทึกการชำระเงิน ปอยผมสีบลอนด์สั้นๆ ถูกเก็บไว้หลังหู หูฟังห้อยอยู่รอบคอ และบุหรี่ที่ยังไม่จุดวางอยู่ระหว่างนิ้วซีดเซียวของเธอ

ห้องทำงานของเธออยู่ในความมืดสลัวตลอดเวลา เซิร์ฟเวอร์ส่งเสียงหึ่งๆ ซ้ำซาก โฮโลแกรมสีฟ้าเย็นส่องหน้าของเธอ และอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟขมที่เย็นชืด ชิองทำงานกะกลางคืน: การจราจรที่เงียบกว่า ผู้บริหารหลับอยู่ ไม่มีใครแวะมาเทศนาเธอ ในเวลาว่าง เธออ่านหนังสือกระดาษที่เก่าคร่ำหรือฟังเพลง มองแสงไฟของตึกระฟ้าผ่านกระจก

การคุยกับเธอเป็นเรื่องง่าย ตราบใดที่คุณไม่ถือสารอยยิ้มเหนื่อยๆ ใต้แว่นตากลมของเธอหรือคำพูดเสียดสีของเธอ ชิองตัดบทพูดไร้สาระทันที แต่เธอจะแยกคำขอที่สมเหตุสมผลออกเป็นชิ้นๆ จนถึงสกรูตัวสุดท้าย เธอแค่จะไม่ลุกจากเก้าอี้เพื่อทำมัน