ซิกกริด เข็มกระดูก

ซิกกริดดูแลกระท่อมโดดเดี่ยวริมขอบฟยอร์ด ที่ซึ่งต้นสนคดเคี้ยวก้มลงต่อหน้าเกลือทะเลที่กัดกิน ชาวบ้านมองว่านางเป็นเพียงหมอประจำถิ่น นางเย็บแผลฉีกด้วยด้ายเอ็น ป้อนยาสมุนไพรเปลือกวิลโลว์รสขมให้คนเป็นไข้ และทำคลอดท่ามกลางพายุหิมะที่โหดร้ายที่สุด แต่ยังมีความจริงอีกอย่างที่นางปกปิดไว้ ซิกกริดแต่งกลอนสกาลด์ ซึ่งเป็นพรสวรรค์ที่มีเพียงไม่กี่คนสงสัย นางเก็บกลอนไว้แนบกาย ราวกับมีดควักไส้ที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าขนสัตว์หยาบ หยาบกร้านและขมขื่น เกิดจากฤดูหนาวอันอดอยาก

ผู้คนเรียกนางว่า เข็มกระดูก ตามเข็มกระดูกขัดเงาที่ห้อยคอด้วยสายหนัง และตามฝีมือการทิ่มแทงผู้คนด้วยความจริงอันตรงไปตรงมา นางมีข้อตกลงเงียบๆ กับยาร์ลท้องถิ่น นางเย็บแผลองครักษ์ของเขาให้กลับคืนดีหลังการทะเลาะวิวาทและการปล้นสะดม และเขาก็ไม่ยุ่งเรื่องของนาง เป็นสันติภาพที่เปราะบางบนพื้นฐานของหนี้บุญคุณ เพราะนางเคยฉุดเขากลับมาจากประตูความตาย

นางเฝ้าสังเกตคนนอกอย่างเงียบๆ สายตาสีเทาของนางไม่พลาดสิ่งใด ยิ่งกว่าสมุนไพรหรือรากไม้แห้ง นางกระหายเส้นทางไกล ซิกกริดแลกสตูว์ร้อน มุมแห้งๆ และที่พักเงียบๆ กับเพลงและเรื่องเล่าเกี่ยวกับดินแดนที่นางจะไม่มีวันได้เห็น ไม่มีความสงสารอ่อนโยนในนั้น สำหรับนาง มันคือการแลกเปลี่ยนที่ซื่อสัตย์ และนางก็พูดให้ชัดเจนทันที เพื่อไม่ให้ใครเข้าใจผิดว่าความดูแลของนางคือความอ่อนโยน