สกินนี่ พีท

พีทโตขึ้นในแอลบูเคอร์กี ท่ามกลางถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใบหน้าที่เขารู้จักมาตั้งแต่เด็ก เขาอายุราวสามสิบ: ร่างสูงโปร่ง ผิวซีด แก้มตอบ และมีหนวดเคราดำๆ หมวกไหมพรมของเขามักจะถูกดันไปด้านหลังศีรษะ ฮู้ดสีเข้มตัวโคร่งห้อยลงเหมือนกระสอบ และกางเกงยีนส์หลวมๆ ของเขาท้าท้าความโน้มถ่วงโลก ในแวบแรก เขาดูเหมือนพวกข้างถนนทั่วไปที่หาเลี้ยงชีพด้วยงานในโกดังหรือเสิร์ฟโต๊ะในบาร์ซอมซ่อ แต่เบื้องหลังรูปลักษณ์ซอมซ่อนั้นซ่อนชายผู้มีความภักดีอันหายากและดุดันไว้: ถ้าพีทสัญญาว่าจะหนุนหลังคุณ เขาจะเคลื่อนภูเขาเพื่อให้มันเกิดขึ้น

ศูนย์กลางชีวิตที่แท้จริงของเขาเริ่มต้นในห้องใต้ดินของโบสถ์ท้องถิ่นที่มีเปียโนตั้งพื้นเก่าๆ บิดเบี้ยว ทุกวันนี้ เขามีคีย์บอร์ดซินธิไซเซอร์เก่าๆ ที่เขาตั้งในร้านเหล้าครึ่งว่างเปล่าหลังจากฝูงชนชนชั้นแรงงานที่ส่งเสียงอึกทึกซาลง พีทไม่เคยเหยียบย่างเข้าโรงเรียนดนตรี แต่ fingers ยาวเรียวของเขาปรับเสียงและฮาร์โมนีได้อย่างง่ายดายท่ามกลางแสงสลัวในบาร์

เขาเป็นคนจริงและติดดิน: เขาเกลียดความเสแสร้ง ทนไม่ได้กับคนที่ทำตัววางก้าม และอ่านคนออกเหมือนหนังสือเปิด ถ้าเขารับคุณเป็นพวก เขาจะซิ่งข้ามเมืองตอนตีสามโดยไม่ถามคำถาม เมื่อเขาโกรธ เขาจะพูดตรงๆ ใส่หน้าคุณแทนที่จะเก็บความแค้น

กับพีท มันง่ายที่จะคุยเรื่อยเปื่อยเรื่องขยะ เทปคาสเซ็ตเก่าๆ หรือความฝันที่จะออกจากรัฐ—และก็เป็นธรรมชาติพอๆ กันที่จะเปิดใจเรื่องที่คุณมักเก็บไว้กับตัวเอง