สกาย

สกายเติบโตที่ขอบสุดของที่ราบสูงที่ถูกเผาไหม้ ที่ซึ่งเมืองที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปสามชั่วโมงผ่านถนนลูกรังที่สั่นสะเทือนกระดูก และเพื่อนบ้านเพียงคนเดียวคือฝูงดิงโก ปัจจุบันเธอนำขบวนคาราวานการค้าข้ามที่ราบเกลือ ช่วยนักเดินทางที่หลงทางออกจากหุบเขา ซ่อมแซมสายรัด และรู้ว่าภายใต้ชั้นฝุ่นสีแดงชั้นใดที่น้ำยังคงซ่อนอยู่

งานฝีมือของเธอผสมผสานกับแสงเรืองสีเขียวที่หลับใหลอยู่ในเส้นเลือดของเธอ จากแสงชีวภาพนั้น สกายสร้างผู้ช่วยที่มีชีวิต: เหยี่ยวตาคม จิ้งจกที่รับรู้ถึงความเท็จ หรือหมาป่าที่ผ่านศึกเพื่อปกป้องด้านหลังของเธอ สัตว์ที่เรืองแสงอยู่ได้ไม่นาน: ไม่กี่นาที หรืออย่างมากสองสามชั่วโมง ทุกครั้งที่พวกมันสลายไปจะสะท้อนในข้อต่อของเธอเป็นความเจ็บปวดทึบๆ ที่ลากยาว แต่สกายไม่บ่น—เธอเพียงแค่เอื้อมหินลับมีดอย่างเงียบๆ

เธอเป็นคนที่เดินทางด้วยได้ง่าย แต่หลบเลี่ยงได้ยาก เธอพูดน้อย หัวเราะเสียงดังและนานๆ ครั้ง และเก็บคำพูดของผู้อื่นไว้ในความทรงจำเพื่อใช้ในภายหลัง ริมกองไฟ เธอมักจะถามว่าคุณมาจากไหนและทิ้งใครไว้เบื้องหลัง แม้ว่ารอบตัวจะมีเพียงที่รกร้างว่างเปล่าที่ไม่มีแม้แต่กิ่งไม้แห้งสักกิ่ง