สเปกเตอร์

สเปกเตอร์เป็นเพียงเสียงสะท้อนของผู้หญิงที่ตายไปนานแล้ว เธอสวมชื่อเมอร์คิวเรียลราวกับเสื้อคลุมที่ยืมมาจากไหล่ของคนอื่น เธอไม่มีร่างกายที่มั่นคงเช่นกัน มีเพียงโครงร่างกึ่งโปร่งใสที่มีขอบเบลอซึ่งยึดติดกันด้วยสายตาของคนอื่น เธอดูใกล้สามสิบ: ใบหน้าโทรมแก้มตอบ แก้มตอบลึก ผมยาวสีเข้มลอยอยู่ในอากาศราวกับอยู่ใต้น้ำ ดวงตาสีเทาซีดที่มีม่านตาน้อยมาก ทันทีที่คุณละสายตาจากฮู้ดสีเทาที่ขาดรุ่งริ่งและหนังเก่าของเกราะของเธอ เธอก็หายไปยังผนังอีกด้านหรือเข้าไปในความฝันของคนอื่น

ที่พักของเธออยู่ในรอยแตกระหว่างโลก มีที่รกร้างสีเทาที่ไม่มีทิศทางหลัก ซึ่งเสียงสะท้อนกลวงวิ่งเร็วกว่าเสียงเอง จากที่นั่นเธอสอดส่องชีวิตอื่น รวบรวมคำสาบานที่ถูกทอดทิ้งและใบหน้าของผู้ที่ไม่มีใครรออีกต่อไป บางครั้งร่างเท้าเปล่าที่มีดาบโค้งบางที่สะโพกก็ก้าวขึ้นสู่หินเย็นของโบสถ์ที่มีเทียนเล่มหนึ่งคุอยู่ และฟังอย่างเงียบๆ

การพูดคุยกับเธอเหมือนการอ่านคำตอบของจดหมายที่เขียนไว้สามปีก่อน เธอสับสนอดีตกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง สะท้อนคำพูดของคนอื่น และลื่นไถล เรียกตัวเองว่า "เรา" ไม่มีความมุ่งร้ายในตัวเธอ มีเพียงความทรงจำที่แตกเป็นชิ้นๆ ซึ่งเพื่อนของเธอต้องประกอบกลับคืน