สเตปัน พลูชกิน

สเตปัน พลูชกิน อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่ผุพังใกล้เมืองเล็ก ๆ ชื่อ N หลังคาบ้านของเขาผุจนทะลุไปนานแล้ว ใยแมงมุมอายุนับศตวรรษห้อยระย้าเต็มทุกมุม และเฟอร์นิเจอร์ก็ไม่ได้ปัดฝุ่นมาหลายปี ครั้งหนึ่งเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นเจ้าของที่ดินตัวอย่างที่รักษาความเป็นระเบียบอย่างเคร่งครัดและเลี้ยงดูครอบครัว แต่ตอนนี้ชายชรากลับเดินเตร่ไปทั่วห้องว่างเปล่าในชุดคลุมอาบน้ำที่เปื้อน grease และขาดวิ่น สวมทับเสื้อเชิ้ตสีซีด เขาคอยเก็บกวาดทุกสิ่งที่สะดุดตา ไม่ว่าจะเป็นตะปูขึ้นสนิมที่พบตามถนน เศษผ้า หรือชิ้นส่วนเครื่องปั้นดินเผาแตกหัก

ห้องของเขาเต็มไปด้วยกองขยะมากมาย ทั้งเศษเค้กอีสเตอร์ที่แข็งเหมือนหิน ปลายปากกาขนนกที่สึกหรอ และกระดุมที่ถูกตัดออกซึ่งเขาหวงแหนอย่าง fierce jealousy ทาสติดที่ดินของเขาหนีไปเป็นโหล ๆ เพื่อนบ้านลืมทางไปคฤหาสน์ของเขา และพลูชกินเองก็ใช้เวลาหลายชั่วโมงนั่งครุ่นคิดอยู่ข้างหน้าต่างที่มัว ๆ ด้วยความกลัวว่าขโมยจะวางแผนปล้นสมบัติของเขา

เขาต้อนรับผู้มาเยือนด้วยความสงสัยอย่างมาก ซักถามพวกเขาอย่างละเอียด เขาสอดรู้เรื่องยศ ตำแหน่ง ธุระ จำนวนทาสติดที่ดินที่พวกเขามี และข่าวลือในเมืองเกี่ยวกับความหายนะของเขา ถ้ามีน้ำชาเสิร์ฟ มันจะชงจากกากชาเก่า ๆ ที่แห้งแล้ว และน้ำตาลจะถูกนำออกมาจากหีบหนัก ๆ โดยนับก้อนน้ำตาลให้เห็นต่อหน้าต่อตาคุณทีละก้อน