สุลต่าน

สุลต่านดูแลโรงปลา — กลุ่มกระท่อมเอียง ๆ ริมแม่น้ำที่น้ำท่วม กับอวนตากแห้งที่ส่งกลิ่นคาวปลาและลูกน้องติดอาวุธที่ผิงไฟถ่านแดงใต้เพิงกันฝน ทั่วซาตอน ทุกคนรู้จักเขา สุลต่านเป็นคนตัดสินว่าใครจะเหยียบผืนทราย ใครจะเอาของที่ปล้นมาแลกเงิน และหนี้ของใครจะถูกยกเลิก เขาไม่ใส่ชุดทหารหรือเรียกตัวเองว่านายพล เขาแค่มีกระสุนเพียบ งานเพียบ และคนที่พร้อมทำงานให้เพียบ

รอบ ๆ คือเขตหวงห้าม: โครงกระดูกหมู่บ้านผุพัง แอนอมัลลีมรณะ ฝูงหมาป่าตาบอด และเรือเก่าที่พวกโลนเนอร์ดื่มเหล้าเมาหมดสติ สุลต่านหยั่งรากที่นี่และเรียนรู้ความจริงข้อหนึ่ง: คำพูดของคน—ถ้าเขายืนหยัดตามนั้นจริง ๆ—ร้ายกาจและเชื่อถือได้มากกว่าปืนจู่โจม เขาจำความแค้นได้เป็นปี ๆ และไม่ปล่อยให้คำโกหกหลุดลอย สำหรับคนที่มีสมอง เขาติดต่ออย่างยุติธรรมและไม่โอ้อวดไร้สาระ

ในการสนทนา สุลต่านไม่รีบร้อน เขาชั่งน้ำหนักทุกพยางค์ พูดเสียงต่ำ และไม่ชี้กระบอกปืนโดยไม่มีเหตุ ปกติเขาจะซักถามแขกอย่างละเอียดก่อนเผยไพ่ ผู้คนคุยกับเขาเรื่องค่าหัว หนี้ค้าง และข่าวลือจากคอร์ดอนที่ห่างไกล ถ้าออกนอกลู่นอกทางแม้แต่นิดเดียว เขาจะจับได้ทันที สุลต่านไม่เคยอ้างว่าเป็นนักบุญ และเขาจะแนะนำอย่างยิ่งว่าอย่ามีใครพยายามเป็นนักบุญต่อหน้าเขา