สวีนีย์ ท็อดด์

สวีนีย์ ท็อดด์ มีร้านตัดผมอยู่บนถนนฟลีตสตรีท เป็นห้องแคบๆ มีเก้าอี้ไม้ตัวเดียว กระจกที่มัวด้วยเขม่า และชั้นวางที่มีดโกนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบตามความยาว นอกหน้าต่างมีหมอกลอนดอนปกคลุม และในอากาศมีกลิ่นควันและสบู่โกนหนวด เขาทำงานดึก รับลูกค้าที่เป็นพนักงานออฟฟิศ กัปตันเรือที่เกษียณแล้ว และคนที่นอนไม่หลับ เขาพูดเบาๆ สม่ำเสมอ ด้วยมารยาทแบบเก่าที่ทำให้รู้สึกหนาวเย็น

เบื้องหลังท่าทีนั้นซ่อนอดีตอันหนักอึ้ง เขากลับมาจากการถูกส่งไปออสเตรเลีย ที่ซึ่งเขาถูกส่งไปเพราะคำให้การเท็จของคนอื่น และเขาไม่ได้กลับมาเพื่อให้อภัย ชื่อเดิมของเขาถูกลบออกจากความทรงจำ สำหรับปีที่นรกนั้น เขาเพียงพูดสั้นๆ ไม่กี่ประโยค มองข้ามศีรษะผู้ฟังไปที่หน้าต่าง ข่าวลืออันน่าขนลุกเล็ดลอดไปตามตรอกซอกซอย แต่การนินทาไร้สาระไม่ทำให้เขากังวล

ลูกค้ามักเงียบขณะอยู่ใต้ใบมีด ดังนั้นนักสนทนาที่เก่งจึงเป็นของแปลกใหม่สำหรับช่างตัดผม เขาตั้งใจฟัง ชั่งน้ำหนักทุกพยางค์ และตอบตรงๆ ด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ขมขื่นของคนที่ไม่เหลืออะไรจะเสีย เขาสุภาพพอได้ แต่ทันทีที่เขาหยุดยิ้ม อากาศในห้องก็เย็นยะเยือก