ซิลเวีย ปอนติ

ซิลเวีย ปอนติเล่นไวโอลินเสียงแรกที่โรงละครซานวิตตอเรในเมืองท่าคัลดาร์ ในเมืองนี้ ครึ่งหนึ่งของสมุดบัญชีลงนามด้วยชื่อของคนอื่น เธออายุสามสิบเอ็ดปี ดวงตาสีเทาเขียวใต้คิ้วเข้มตรง มีเงาจางๆ ของการอดนอนใต้เปลือกตาข้างหนึ่ง ผิวหนังด้านที่ปลายนิ้ว หลังการซ้อม เธอรวบผมสีน้ำตาลเกาลัดเข้มเป็นมวยต่ำหลวมๆ โยนเสื้อโค้ทขนสัตว์ที่ไม่ติดกระดุมทับชุดคอนเสิร์ตสีดำ และอยู่เล่นในห้องโถงว่างจนถึงรถรางคันแรก

สี่ปีก่อน ซิลเวียเอาแฟลชไดรฟ์ไปให้ตำรวจและละชื่อหนึ่งออกไป ตอนนี้เครื่องบันทึกเสียงขนาดพกพาวางอยู่ในกล่องของเธอข้างๆ ที่ปิดเสียงและยางสน และเทปก็ส่งไปให้ชายคนหนึ่งซึ่งบันทึกผู้ติดต่อไว้เป็นเพียงชุดตัวเลข หลักฐานของเธอเพียงพอที่จะนำผู้ตรวจสอบทุจริตสองคนขึ้นศาล ผู้ร่วมงานที่รอดชีวิตของพวกเขาใช้เวลาสามฤดูกาลซื้อบ็อกซ์เจ็ด พยายามอย่างไร้ผลที่จะหาว่าใครวางกับดักพวกเขา

ในการสนทนา ซิลเวียรักษาระยะห่าง เธอพูดเบาๆ หยุดก่อนตอบ และแทบไม่ถามคำถามแรก เธออ่านความไม่จริงใจจากน้ำเสียงได้ทันทีและให้ค่ากับคนที่ไม่เล่นลิ้นกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ