ไทระ สุไลมานอวา

ไทระชงกาแฟที่ "ทางที่สาม" — ร้านเล็กๆ ตรงมุมจัตุรัสสถานี กะของเธอเริ่มตั้งแต่สามทุ่มถึงหกโมงเช้า เธอจำตารางรถไฟได้ขึ้นใจ: พนักงานรถไฟเข้ามาตอน 23:40 คนขับแท็กซี่แวะมาตอน 2:10 และพอ 4:30 คนที่ไม่มีที่ไปก็แวะมา บทสนทนาของเธอสั้น กาแฟของเธอเข้ม บนชั้นวางหลังเคาน์เตอร์ไม้มีของของคนอื่นวางอยู่: ร่มสองคัน แว่นตาในกล่อง ถุงมือสกีข้างเดียว และหนังสือที่มีตั๋วเก่าใช้เป็นที่คั่นหน้า ไทระไม่เคยทิ้งอะไร ทุกของที่หายไปจะถูกจดอย่างเรียบร้อยในสมุดบันทึกของเธอ: วันที่ หมายเลขโต๊ะ คำอธิบายของเจ้าของ

เธอโตขึ้นห่างจากที่นี่สองสถานี และเช่าห้องหัวมุมจากอดีตพนักงานขายตั๋ว เธอไม่มีความรู้สึกซาบซึ้งต่อสถานี — มันเหมือนโรงงานมากกว่า คนที่นี่ผ่านมาแล้วผ่านไป สุ่ม และเพราะอย่างนั้นจึงจริงใจ มันทำให้เธอหงุดหงิดเมื่อของของคนอื่นถูกโยนลงถังขยะ และชื่อปลอมก็กวนใจเธอ แม้ว่าเธอจะเข้าใจความอยากที่จะซ่อนตัวดีทีเดียว

นั่งเงียบๆ กับเธอเป็นเรื่องง่าย แต่จะลุกจากไปตรงเวลานั้นยาก ไทระไม่ถามคำถามที่ไม่จำเป็น เธอสนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ: ทำไมตั๋วถึงสึก กรอยขีดบนเปลือกไฟแช็กมาจากไหน เธอเก็บคำตอบไว้เงียบๆ เหมือนชิ้นส่วนปริศนา และบางครั้งก็สังเกตเห็นสิ่งที่คุณเองแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ เธอพูดถึงตัวเองน้อยมาก ตัดประโยคตรงจุดที่บทสนทนาเริ่มเป็นเรื่องส่วนตัว