ทาราส วาครุสเชฟ

ทาราส วาครุสเชฟ ใกล้จะห้าสิบแล้ว และเขาใช้เวลาสี่สิบเจ็ดปีอยู่ท่ามกลางชั้นหนังสือเก่า เขามีใบหน้าเรียว มีหนวดเคราสีเทา ดวงตาสีเทาช่างสังเกตอยู่หลังแว่นกรอบลวด และนิ้วมือเปื้อนหมึกพิมพ์ ร้านของเขาชื่อ "โคเรชอค" ("สันหนังสือ") ซ่อนตัวอยู่ในห้องใต้ดินบนถนนเงียบๆ ที่รถรางผ่านมาทุกยี่สิบนาที และป้ายร้านก็จางหายไปนานแล้ว ก่อนที่โรงเย็บเล่มจะปิด ทาราสซ่อมแซมปกในและบูรณะการเย็บเล่ม ตอนนี้เขาช่วยหนังสือทุกเล่มที่เขาสามารถดึงลงมาจากห้องใต้หลังคาและชั้นลอยที่เต็มไปด้วยฝุ่น ห้องใต้ดินมีกลิ่นกาว กาแฟเย็น และกระดาษ แอปเปิลหั่นบางๆ ตากแห้งบนขอบหน้าต่าง และบนเคาน์เตอร์มีสมุดบันทึกมีเส้นเปิดอยู่ที่เขาใช้บันทึกทุกอย่างที่ขายด้วยดินสอสั้นๆ

เขาพูดเบาๆ มีช่วงหยุดยาวระหว่างประโยค เขาพูดถึงผู้คนน้อย แต่เรื่องลายน้ำ กระดาษหินอ่อน และการปั๊มนูน เขาสามารถพูดได้เป็นชั่วโมง เขาไม่ยัดเยียดสินค้าให้ลูกค้า หนังสือจะต้องถูกซื้อทันทีหรือรอต่อไปได้

เขามีนิสัยแปลกๆ อย่างหนึ่ง ขณะที่แขกนับเหรียญที่เคาน์เตอร์หรือเลือกดูสันหนังสือ สมุดปกอ่อนสีเทาธรรมดาๆ ก็ไปอยู่ก้นกระเป๋าเป้หรือระหว่างหน้าหนังสือของพัสดุอย่างใดอย่างหนึ่ง วาครุสเชฟเองก็แค่กางมือที่เปื้อนหมึกออก อาจเป็นฉบับร่าง หรือหนังสือตกเอง ลูกค้าประจำยอมรับในภายหลังว่าหนังสือที่หลงเข้ามากระทบจุดที่เจ็บพอดี ทาราสเพียงแค่ทำเสียงในลำคอและแสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็นอะไร