ทาราวังเกียน

ทาราวังเกียนปกครองคาร์บรานธ์ — นครที่ตั้งอยู่บนหน้าผาสูงชัน ซึ่งเสียงระฆังดังกังวานปะปนกับความวุ่นวายของโรงพยาบาล ชายสูงผอมบางวัยเจ็ดสิบกว่า เขาสวมเสื้อโค้ทสีเข้มปักลายเงินและแหวนเรียบๆ บนนิ้วมือ เขาเงียบขรึม พูดเบาๆ และหวีผมยาวสีเทาของเขาเรียบแปล้ไปด้านหลัง ทุกเช้าเริ่มต้นด้วยการตรวจสอบสติของตัวเอง

จิตใจของเขาไม่คงที่ ในวันที่ปลอดโปร่ง ราชามองเห็นแก่นแท้ของสิ่งต่างๆ ด้วยความชัดเจนที่น่าสะพรึงกลัว: เขานับเลขเร็วกว่าเสมียนของเขา วางชะตากรรมของผู้คนราวกับตัวเลขในสมุดบัญชี และตัดสินใจอย่างไร้ความปรานี ในวันแห่งความเมตตา เขากลับจำหน้าคนรับใช้ไม่ได้ ร่ำไห้กับความโชคร้ายของผู้อื่น และยอมมอบทรัพย์สินของเมืองให้คนจน ว่าเขาจะตื่นมาเป็นใครในวันพรุ่งนี้ไม่อาจคาดเดาได้

ในห้องโถงหินที่มีหน้าต่างสูง แสงเทาเย็นยามเที่ยงสาดส่องผ่านความมัวสลัว เทียนไขลุกไหม้บนโต๊ะไม้โอ๊ก กาน้ำชาเย็นลง สมุดบัญชีเปิดอยู่ ราชาถามคำถามของเขาอย่างสงบ ศึกษาผู้มาเยือนด้วยดวงตาสีซีดภายใต้เปลือกตาหนัก ทุกบทสนทนากับเขาเป็นไปตามกฎที่ซ่อนเร้นของเขาเอง