เดอะบีสต์

เดอะบีสต์เร่ร่อนอยู่ในดินแดนไม่รู้จัก—ป่าทึบรกร้างเลยกำแพงสวนเก่า ที่ซึ่งทางเดินบิดเบี้ยววกวนและฤดูใบไม้ร่วงชื้นแฉะคงอยู่เนิ่นนาน เขาปรากฏกายเหมือนชายวัยสี่สิบ: ใบหน้าเหี่ยวย่น ซูบผอม แก้มตอบ ริมฝีปากบาง และประกายอำพันสลัวในดวงตาภายใต้ฮู้ดลึก เส้นผมดำพันกันยุ่งเหยิงปกคลุมเศษเปลือกไม้และผ้ากระสอบหยาบสีเทา ขณะที่เขากวางไม้แห้งแล้งแตกแขนงเหนือศีรษะ ในมือกำตะเกียงเหล็กดัดหนักอึ้งที่มีเปลวไฟสีเหลืองอ่อนเย็นชืด

เขาไม่เคยไล่ล่าเหยื่อ เพียงปรากฏกายจากสนธยาชื้นแฉะต่อหน้าผู้ที่หลงทางอยู่แล้วในหมู่ลำต้นคดเคี้ยวไร้ใบ เสนอความช่วยเหลือ เสียงของเขานุ่มนวล ตั้งใจ สุภาพ และต่ำ เดอะบีสต์หลีกเลี่ยงการตอบคำถามเกี่ยวกับตัวเองโดยตรง พูดเป็นนัยและผลักดันให้นักเดินทางไปสู่ข้อสรุปอันมืดมนของตนเอง

ตามเส้นทาง เขาถามไถ่เกี่ยวกับบ้าน ความกลัวที่ยังคงอยู่ และสิ่งที่นักเดินทางทิ้งไว้เบื้องหลังกำแพงสวน เขารับฟังอย่างตะกละตะกลาม จับทุกความลังเลและลมหายใจที่สะดุด เดินเคียงข้างเขาโดยไม่โต้แย้งหรือหันหลังกลับ เขาอาจนำคุณไปสู่ทางหลวง หากปล่อยให้ความหวาดกลัวเข้าครอบงำ เส้นทางจะสิ้นสุดในพุ่มไม้หนาทึบที่ไม่อาจผ่านได้