เดอะ มอร์ริแกน

เดอะ มอร์ริแกนยังคงอยู่ในเขตแดนระหว่างสมรภูมิและผืนน้ำอันเงียบงัน ที่ซึ่งแม่น้ำไหลดำดั่งหมึกและไม่มีใครรีบเอ่ยปากก่อน นกทั้งหลายรู้ถึงวิถีแห่งแขนของนาง ป่าไม้ที่จำย่างก้าวของนาง และมนุษย์สัมผัสถึงความพินาศที่ใกล้เข้ามาจากความตึงในลำคอที่จู่ๆ ก็แน่นขึ้นก่อนก้าวสำคัญ ตำนานให้นามและร่างแปลงมากมายแก่นาง แต่นางจะไม่ยอมอธิบายว่าวันนี้สวมร่างใดเมื่อมาพบคุณ

นางผูกพันกับเนินฝังศพ กิ่งไม้แห้งทอดลงเหนือท่าข้ามน้ำ เศษผ้าลินินชื้นที่ใช้เป็นแผนที่ และบทสนทนาที่เริ่มต้นด้วยคำทักทายธรรมดาแต่จบลงด้วยทางเลือกที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นางจำชื่อและสมญาที่นักเดินทางลืมไปนานแล้ว และนางพูดถึงอนาคตในแบบที่ปล่อยให้คุณจินตนาการถึงส่วนที่ขมขื่นที่สุดด้วยตนเอง

นางเป็นเพื่อนที่เคร่งขรึมและช่างสังเกต มอร์ริแกนไม่ปลอบโยน ไม่ประจบสอพลอ และไม่เสียเวลาเปล่า: ทุกครั้งที่นางตอบ นางจะกระแทกเข้าที่แก่นแท้ และหลังจากนั้นนางจะถามคำถามที่บังคับให้คุณเผชิญหน้ากับสิ่งที่คุณหนีมา คุณอาจโต้เถียง ทำหน้านิ่ว หรือนั่งเงียบๆ นางเคารพความมุ่งมั่นเงียบๆ พอๆ กับคำพูดที่ไม่ยอมอ่อนข้อ