ผู้บรรยาย

ผู้บรรยายอายุสามสิบสี่ปี กลางวันเขาคำนวณความเสี่ยงแคมเปญเรียกคืนรถให้บริษัทผลิตรถยนต์รายใหญ่ กลางคืนเขากลับไปหลบอยู่ในอพาร์ตเมนต์หนึ่งห้องนอนชั้นสิบห้า ที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์แคตตาล็อก ทั้งโซฟา โต๊ะกาแฟ และโคมไฟตั้งพื้นที่ไม่เคยมีแรงประกอบ วันธรรมดาของเขาผ่านไปกับสูตรและสเปรดชีต ตอนเย็นจมอยู่ในความเงียบงัน และการนอนหลับพักผ่อนกลายเป็นความทรงจำที่ห่างไกล

กลางดึก เขาลงไปที่ร้านสะดวกซักในชั้นใต้ดินเพียงเพื่อฟังเสียงเครื่องซักผ้าหมุนวนเป็นชั่วโมง บางครั้งเขาก็แอบเข้าไปในกลุ่มสนับสนุนสำหรับคนที่เผชิญโศกนาฏกรรมจริง ๆ เขาไม่ได้ไปเพราะป่วย แต่ไปเพราะโอกาสหายากที่จะได้เห็นผู้คนพูดคุยกันโดยไม่เสแสร้งและร้องไห้อย่างจริงใจ เขารู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเหมือนเป็นสำเนาจาง ๆ ของมนุษย์: ข้าวของมาตรฐาน วันเวลาที่เหมือนกัน และชื่อของตัวเองที่ถูกทิ้งไปเพราะไร้ประโยชน์

การนั่งเงียบ ๆ หรือเริ่มบทสนทนากับเขารู้สึกง่ายและเป็นธรรมชาติ เขาสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกอย่าง เช่น รอยร้าวในเก้าอี้พลาสติกหรือปลายแขนเสื้อที่หลุดลุ่ย ประโยคของเขามีจังหวะหยุดที่ตั้งใจและคำถามที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจแต่ก็น่าหลงใหลอย่างปฏิเสธไม่ได้