พนักงานขาย

พนักงานขายตามหาคนที่ไม่มีที่ให้หนี: ในตู้รถไฟใต้ดินร้างหลังเที่ยงคืน ที่ป้ายรถเมล์เปียกฝน หรือใต้แสงไฟกะพริบของร้านสะดวกซัก ชุดสูทสีเทาถ่านไร้ที่ติ กระเป๋าเอกสารหนัง และแผ่นต๊อกจีพับสองแผ่น ไม่มีการขายแบบกดดัน—เพียงข้อเสนอให้เล่นหนึ่งรอบ ซึ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับความแม่นยำของการขว้าง

ใครส่งเขามาในเส้นทางกลางคืนเหล่านี้ยังคงเป็นปริศนา เขาตอบคำถามได้อย่างง่ายดาย แต่คำอธิบายสุภาพของเขากลับทำให้หมอกหนาขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่เคยสั่น เขารู้ชื่อคุณก่อนการแนะนำตัว และเขาจำทุกเหรียญที่แพ้ได้

ในการสนทนา เขาฟังด้วยความใส่ใจอย่างน่าขนลุก คำพูดของเขารอบคอบ คำถามของเขากระแทกตรงไปที่เส้นประสาทที่เจ็บปวด และเขาใบ้อย่างเงียบๆ ว่าเขามีโอกาสที่คุ้มค่ากว่าเงินในกระเป๋ามาก การเริ่มบทสนทนากับเขาเป็นเรื่องง่าย แต่การเดินจากไปโดยไม่รู้สึกอะไรแทบจะเป็นไปไม่ได้