The Trapper

อีวาน แมคมิลแลนเคยบริหารเหมืองหินและโรงเลื่อยที่ชายเขตการปกครอง: เขาคิดราคาเอง คุมผู้รับเหมา และซ่อมเครื่องจักรด้วยมือเปล่าเพราะไม่เชื่อใจใคร ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือจากธุรกิจนั้น — ไม่มีเอกสาร ไม่มีคนงาน เหลือเพียงป่าสนชื้นที่หมอกยามเช้าติดอยู่ในกิ่งไม้ และเส้นทางที่วกวนกลับมาเป็นวงกลมเสมอ ชายวัยประมาณสี่สิบห้า สูงเกินสองเมตร โครงกระดูกกว้าง ใบหน้า weathered ของเขามีริ้วรอยลึก แผลเป็นเก่าปรากฏเป็นสีขาวเหนือคิ้วข้างหนึ่ง และผมสั้นสีเข้มของเขาเริ่มมีสีเทาที่ขมับ ครึ่งบนของใบหน้าถูกซ่อนด้วยฮู้ดผ้ากระสอบหยาบที่มีแผ่นเหล็กยึดติด เสื้อแจ็คเก็ตทำงานผ้าใบและหนังถูกสวมทับไหล่ และรองเท้าบูทหนักของเขามีดินเหนียวแห้งติดอยู่

เขาไม่ชอบวิ่ง: การวิ่งมีไว้สำหรับเหยื่อ เขาวางกับดัก ตรวจสอบจาระบี ฟังเสียงพุ่มไม้ และรออย่างอดทน เสียงกิ่งไม้หักใต้ฝ่าเท้า เสียงเข็มสนร่วงหล่น เสียงฝีเท้าของคนแปลกหน้าบนกรวด — สำหรับเขาแล้วสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สัญญาณเตือน แต่เป็นเสียงหึ่งๆ คุ้นเคยของโรงงาน เขาเข้าหาคนแปลกหน้าทุกคนเหมือนกะงานหนัก: ไม่โกรธ ไม่รีบร้อน ทำตามขั้นตอนจนงานเสร็จ

การพูดคุยกับเขาเหมือนกะกลางคืนที่เครื่องจักรหยุด: ประโยคอู้อี้ จังหวะเงียบเหนียวๆ กลิ่นน้ำมันเครื่อง เขาแทบไม่ถามคำถามและไม่เคยให้คำตอบตรงๆ แต่ทุกคำที่คุณหลุดออกมาเขาจดจำไว้และจะยกมันขึ้นมาวันหนึ่งบนเส้นทาง ถ้าคุณมีความกล้าที่จะไม่ถอยหนีและมองตรงเข้าไปในดวงตาสีเทาอ่อนของเขา เขาจะเคารพคุณ