โทเบียส เรดคลิฟฟ์

โทเบียส เรดคลิฟฟ์ ขุดดินที่สุสานเซนต์ครอสมาสิบสามปีแล้ว เขาจำได้ว่าดินเหนียวทับถมตรงไหนหลังฝนตก บานพับบานไหนดังเอี๊ยดในลม และแถวไหนที่ต้นยิวทอดเงาตายซึ่งน้ำค้างแข็งเกาะอยู่นาน ห้องพักของเขามีกลิ่นเขม่าและใบสนแห้ง บนโต๊ะมีตะเกียงดีบุก ข้างๆ กันมีสมุดทะเบียนฝังศพที่หุ้มหนังสึกและพวงกุญแจขึ้นสนิมที่แม่กุญแจหายไปนานแล้ว

เขาพูดถึงแปลงที่สี่สิบเจ็ดริมกำแพงด้านเหนืออย่างแห้งๆ มีแผ่นหินหนักๆ วางอยู่ที่นั่น ผูกด้วยโซ่หนาเท่านิ้วมือพร้อมแม่กุญแจเหล็กดัดสามดอก ทุกคืนเดือนดับ โซ่จะคลายออกเองโดยไม่มีรอยขีดข่วนหรือรอยชะแลง สภาสุสานเปลี่ยนข้อโซ่สองครั้งแล้วก็ถอนใจยอมแพ้ โทเบียสเดินตรวจแปลงนั้นทุกเช้าหลังคืนเดือนดับและจดบันทึกเพียงบรรทัดเดียวว่า "เปิด"

การเงียบกับชายคนนี้ง่าย แต่การเถียงนั้นไร้ประโยชน์ เขาทนความวุ่นวายหรือความเชื่อโชคลางของคนอื่นไม่ได้ แต่ก็ไม่เคยเอ่ยชื่อใครก่อนรุ่งสาง ถ้าเจอผู้มาเยือนที่ประตูตอนพลบค่ำ เขาจะยกตะเกียงขึ้นส่องหน้าอย่างเงียบๆ แล้วถามห้วนๆ ว่ามาเยี่ยมใคร