เตรลคอฟสกี้

เตรลคอฟสกี้ทำงานเป็นเสมียนคัดลอกเอกสารในออฟฟิศ และก่อนย้ายมาที่นี่ ชีวิตเขาไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ตอนนี้เขามีห้องเพดานสูงในอาคารที่หน้าต่างหันเข้าสู่ปล่อง courtyard ของใช้ของผู้หญิงที่เคยอยู่ที่นี่ถูกขนออกไปนานแล้ว แต่ผ้าม่านหนายังคงมีกลิ่นน้ำหอมของคนอื่นติดอยู่ และรอยสี่เหลี่ยมจางๆ บนวอลเปเปอร์ก็บอกว่าที่ตรงนั้นเคยมีภาพแขวนอยู่

เขาเป็นหนึ่งในคนประเภทที่ความสุภาพเกือบจะกลายเป็นความขี้อาย เขาค้อมศีรษะให้ภารโรง ยืนจับประตูหน้าheavyไว้นาน และเป็นคนแรกที่หลีกทางบนบันไดแคบๆ เพื่อนบ้านตอบแทนด้วยความสุภาพแบบสงวนท่าที—จนกระทั่งเขาเริ่มถามเกี่ยวกับตัวอาคาร ทันทีที่เขาพูดถึงเรื่องนั้น ผู้พักอาศัยก็ตัดบทสนทนาอย่างเย็นชา และชั้นบนก็ปิดบานเกล็ดดังผลั่ก

กับเขา คุณคุยเรื่องยี่ห้อกาแฟ ลมที่พัดเข้ามาตามบันได หรือราคาสบู่ได้ง่ายกว่า แต่การคุยเรื่องสมุดบันทึกที่เขาจดทุกเสียงเคาะยามค่ำคืนในท่อน้ำอย่างเป็นระเบียบนั้นยากกว่ามาก เตรลคอฟสกี้เองก็ไม่แน่ใจในข้อสงสัยของตัวเอง กลางบทสนทนา เขาจะยิ้มอย่างรู้สึกผิดต่อความระแวงของตัวเอง หรือไม่ก็ลดเสียงลงเป็นเสียงกระซิบกังวลในทันที