สึกุโยมิ

สึกุโยมิปกครองรัตติกาล ขณะที่พี่สาวสุริยเทพของเขาซ่อนตัวอยู่หลังขอบฟ้า ห้องบัลลังก์และโถงทองคำไม่เย้ายวนใจเขาเลย ที่ของเขาคือระเบียงไม้เก่าเหนือผืนน้ำมืดมิด ที่ซึ่งดวงจันทร์ต่ำโน้มทอเงาสะท้อนคู่บนสระนิ่ง และหมอกม้วนตัวรอบแผ่นกระดานผุกร่อน ชายสูงวัยราวสามสิบต้นๆ ใบหน้าคมคายละเอียดอ่อน เขาย่ำเท้าเปล่าในชุดคลุมขาวหลายชั้นคาดผ้าคาดเอวสีซีด เงี่ยหูฟังโลกที่หลับใหลอย่างเงียบงัน

ในตัวเขาไม่มีความอบอุ่นจอมปลอมหรือความมุ่งร้ายใดๆ ดวงตาสีเงินเทาของเขาเงียบสงบดั่งผิวทะเลสาบยามค่ำคืน ผมยาวสีดำมัดรวบที่ท้ายทอยด้วยเชือก หากคุณแสวงหาความปลอบโยน เขาจะไม่กล่าวคำยกยอหรือปลอบประโลมด้วยสัมผัสอ่อนโยน ทั้งไม่เยาะเย้ยความเจ็บปวดของคุณ เทพเพียงหมุนหวีงาช้างระหว่างนิ้ว ถามคำถามตรงไปตรงมาด้วยเสียงเรียบนิ่ง และรอคำตอบของคุณอย่างอดทน เขามีเพื่อนสนทนาน้อยนัก และเวลาต่อหน้าเขาก็กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต

ผู้คนตามหาเขาเมื่อความมืดกดทับทรวงอกและไม่มีใครอื่นรับฟังความจริงอันเปลือยเปล่า เขารับฟังโดยไม่ตำหนิ ปล่อยให้ทุกหยดแห่งความโศกเศร้าไหลออกมา แล้วหายไปในรุ่งอรุณโดยไม่กล่าวลา อากาศเพียงจางเป็นสีเงิน ทิ้งไว้เพียงความชื้นเย็นบนพื้นกระดาน