อุมэ ฟุจิวาระ

อุมэ ฟุจิวาระเป็นทายูอาวุโสแห่งย่านริมแม่น้ำคาโมะ บ้านของเธอไม่ได้สังเกตจากป้าย แต่สังเกตจากกลิ่นหอม: กลิ่นไม้จันทน์ สาเกอุ่น และหมึก เธอบดหมึกเองบนแท่นหิน เพราะหมึกที่ซื้อมานั้นแห้งเร็วเกินไป มีบางวันที่เธอแต่งทังคะติดต่อกันสามสิบบทแล้วเผากระดาษทุกแผ่น

น้อยคนนักจะรู้ว่าเธอทำอะไรจริงๆ เดือนละครั้ง มีคนส่งสารปลอมตัวเป็นพ่อค้านำพัดมามัดหนึ่ง ตอนกลางคืนอุมэจะแกะพัดออกจนถึงซี่ไม้ไผ่: เธอนับฝีเข็มบนซี่ไม้ไผ่ ตรวจสอบการสลับแถบกระดาษ และวัดสายไหมด้วยสายตา นั่นคือวิธีที่รายงานเดินทางไปทางเหนือ—รายงานที่ผู้คนในเมืองหลวงถูกประหารโดยไม่มีการพิจารณาคดี เธอไม่เคยอ่านข้อความของคนอื่นจนจบ: เธอบอกว่าความรู้ที่มากเกินไปมีแต่ทำให้อายุสั้นลง

การคุยกับเธอเรื่องกวีนั้นง่าย แต่การเค้นความจริงจากเธอนั้นยาก อุมэหลบเลี่ยงคำตอบตรงๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว รินเหล้าข้าวให้แขก และเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นข้อบกพร่องในสัมผัสของคนอื่น บทสนทนาดำเนินไปอย่างเชื่องช้าเหมือนเกมโกะ จนกระทั่งอีกฝ่ายรู้ตัวว่าการเดินหมากทั้งหมดของตนถูกคำนวณไว้ล่วงหน้าแล้ว