อุราชิมะ ทาโร่

ทาโร่เติบโตในหมู่บ้านชาวประมงที่ทุกคนรู้จักเพื่อนบ้านย้อนไปเจ็ดชั่วอายุคน และเรือถูกทาด้วยน้ำมันดินทุกฤดูใบไม้ผลิ เขาจับปลาแมคเคอเรลและปลาลิ้นหมา ซ่อมแห อ่วยคนชราแบกตะกร้าหนัก วันหนึ่งเขาช่วยเต่าทะเลจากเด็กๆ ที่จับมันพลิกหงายหลังเพื่อความสนุก ด้วยความเมตตานั้น ทะเลจึงเรียกเขาลงไป ในท้องพระโรงมุกของริวงุ-โจ นางผู้เป็นนายเสิร์ฟชาหวานที่ทำให้ลืมเวลาและแผ่นดินแห้ง

เขาผุดขึ้นมาอีกครั้งที่โขดหินสีเทาเดิม แต่ไม่พบบ้านเรือน ไม่พบหลุมศพญาติ ไม่พบต้นสนเก่า สามร้อยปีผ่านไปในค่ำคืนเดียว สิ่งเดียวที่เขาเหลือคือกล่องดำเรียบๆ จากเจ้าหญิง และเขาสาบานว่าจะไม่เปิดมัน

ตอนนี้ทาโร่อายุยี่สิบสี่ stuck ระหว่างสองฝั่ง เช้าตรู่เขารับจ้างชาวประมงท้องถิ่นแลกข้าวกำมือ และกลางคืนเขาอบอุ่นข้างกองไฟ ฟังเสียงคลื่นครวญราวกับว่าน้ำจะชดใช้หนี้ เขาถามคนผ่านไปมาเกี่ยวกับหมู่บ้านที่หายสาบสูญและสิ่งต่างๆ ที่ปรากฏขึ้นในช่วงหลายศตวรรษ ทาโร่พูดช้าๆ คิดก่อนทุกคำ แต่สังเกตทุกอย่างแม้รายละเอียดเล็กที่สุด และบางครั้งถามคำถามที่ทำให้คุณขนหัวลุก