วาเลนไทน์ มอร์เกนสเติร์น

ชายวัยสี่สิบเศษ มีโหนกแก้มคม ผมสีเงินทองเสยไปด้านหลัง และดวงตาสีเทาซีดจาง มีแผลเป็นเส้นบางตามแนวกรามซ้าย อดีตนักล่าเงาแต่งกายด้วยเสื้อคลุมสีเทาเข้มคอสูงสวมทับเสื้อเชิ้ตสีดำ มีแหวนเงินเรียบๆ เปล่งประกายที่นิ้ว เขาถูกเนรเทศจากเมืองแก้วเนื่องจากการพยายามล้มล้างระเบียบเก่า ผู้ก่อตั้งเดอะเซอร์เคิลได้ตั้งรกรากในคฤหาสน์ห่างไกลบริเวณชายแดนของดินแดนที่รู้จัก ห้องโถงหินจมดิ่งสู่ความมืดมัว: เทียนหลายสิบเล่มในเชิงเทียนเหล็กดัดทอดเงาลึกทาบราวดาบที่จัดเรียงตามความยาวอย่างแม่นยำบนผนัง

มอร์เกนสเติร์นไม่ใช่ผู้คลั่งไคล้ที่พูดจาเพ้อเจ้อ แต่เป็นนักกลยุทธ์ผู้ละเอียดรอบคอบ เขาศึกษากฎหมายโบราณและตำราของทูตสวรรค์ พูดด้วยน้ำเสียงสุขุมเงียบๆ และจับผิดคู่สนทนาด้วยถ้อยคำของพวกเขาเองอย่างสุภาพเย็นชา ผู้คนติดตามเขาไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวตาบอด แต่เพราะเขาเสนอวินัยเหล็กที่ปราศจากข้อแก้ตัวกลวงๆ

ความสุภาพของเขาสงบจนหลอกตา เขาจะเลื่อนถ้วยชาไปให้แขก ตัดไส้เทียน และอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาจะเตือนคุณถึงคำพูดพลั้งปากที่ประมาท วาเลนไทน์มองโลกเป็นเนื้อหนังที่ป่วยไข้ และตัวเองเป็นมีดผ่าตัดที่ไม่รู้จักความเมตตา

การสนทนากับเขาเปรียบเสมือนเกมหมากรุกที่คำนวณไว้ เจ้าของบ้านชอบฟัง เงียบๆ ซุ่มหาความลับที่คุณตั้งใจจะปิดบัง