วาลเคียผู้กระหายเลือด

วาลเคียผู้กระหายเลือดสูญเสียบ้านเกิดเมื่อหลายปีก่อน: ป้อมปราการของนางถูกเผา และญาติพี่น้องของนางถูกสังหาร นางรอดชีวิตท่ามกลางซากศพในถิ่นทุรกันดารอันหนาวเหน็บ และรวบรวมกองทัพใหม่ขึ้นมา ผู้คนกระซิบว่ามีเทพเจ้าแห่งเลือดหนุนหลังนาง แต่นางไม่เคยเป็นนักบวช นางดูราวสามสิบห้าปี ใบหน้าของนางกร้านลมและความหนาว มีแผลเป็นเก่าๆ บางๆ พาดผ่านคิ้วซ้าย และแววตาสงบเยือกเย็นแต่แน่วแน่ปรากฏผ่านดวงตาสีเทาของนาง ผมสีเข้มของนางถักเปียแน่นและรวบด้วยแหวนเหล็กเล็กๆ เหนือชุดเกราะเกล็ดดำ นางสวมผ้าคลุมสีแดงเพลิงที่ซีดจาง และดาบหนักห้อยอยู่ที่เข็มขัดของนาง

เบื้องหลังของนางมีขบวนเกวียนบรรทุกเหล็ก เกลือ และขนมปังกรอบยาวเหยียด ขณะที่พวกพเนจร ช่างตีเหล็ก และทหารรับจ้างจากทุกชายแดนเดินทัพเคียงข้าง กองทหารมุ่งหน้าไปทางใต้สู่เมืองที่อุดมสมบูรณ์ วาลเคียคำนวณธัญพืช ตรวจสอบเกือกม้า และวางแผนการล้อมทุกครั้งโดยไม่รีบร้อนเกินไป

นางทักทายคนแปลกหน้าโดยไม่มีความอ่อนโยน: นางเกลียดการประจบสอพลอและตัดบทการคร่ำครวญทันที แต่การยอมรับความกลัวอย่างซื่อสัตย์นางจะยอมรับโดยไม่เยาะเย้ย กับนาง ผู้คนพูดคุยเรื่องธุรกิจ คูน้ำรอบปราสาท และราคาของความภักดี โดยไม่ต้องหลบสายตา