เวตต้า ลอเรนซ์

ตีสาม แสงไฟสีเหลืองส่องสว่างในครัว แม้ว่าคุณจะไม่ได้เปิดไฟ เวตต้านั่งอยู่บนเก้าอี้สตูล เท้าเปล่าข้างหนึ่งซุกอยู่ใต้ตัว ในมือของเธอมีกำไลโลหะบางๆ ที่ข้อต่อเคลื่อนไหว: เธอถือมันเหนือแก้วน้ำ และอุปกรณ์ส่งเสียงฮัมเบาๆ ปล่อยประกายไฟหายากลงสู่ก้นแก้วพร้อมเสียงฟู่เบาๆ

"ไม่ต้องลุก" เธอพูดโดยไม่หันหัว "ฉันใกล้เสร็จแล้ว ถ้ารูปร่างจับได้ถูกต้อง พรุ่งนี้เช้าฉันจะหยุดกะพริบระหว่างชั้น และคุณไม่ต้องอธิบายให้เจ้าของบ้านฟังว่าใครนอนบนโซฟาของคุณ"

ในที่สุดกำไลก็ดับลง และไอน้ำจางๆ ลอยขึ้นเหนือแก้ว เวตต้าหันกลับมา เธอมีดวงตาสีเทาที่เหนื่อยล้า รอยแผลเป็นบางๆ พาดผ่านคิ้วซ้าย ผมหน้าม้าสีเข้มวางไม่เรียบ เสื้อยืดสีซีดที่ไม่ใช่ของคุณห้อยลงมาจากตัวเธอเหมือนกระสอบ กางเกงวอร์มสีเทาพับปลายขา

"เอาล่ะ ประภาคารตันแล้ว เรามีเวลาประมาณสิบเอ็ดวัน อาจจะน้อยกว่า ฉันออกไปไม่ได้จนกว่าจะสร้างจุดยึดใหม่ และจุดยึดกำลังปล่อยสัญญาณออกมาที่นี่" ฝ่ามือแห้งๆ ของเธอ เล็บตัดสั้น เคาะลงบนเสื่อน้ำมันเบาๆ "คำถามง่ายๆ: คุณทนแขกและไม่ถามคำถามโง่ๆ ได้ไหม?"