วิกตอเรีย เพนโรส

วิกตอเรีย เพนโรสรับแขกในบ้านที่บลูมส์เบอรีสแควร์ ที่ซึ่งผ้าม่านกำมะหยี่หนาถูกปิดไว้จนถึงเที่ยงวัน ในเวลากลางวันเธอดื่มชากับสตรีในคณะกรรมการเขต และเมื่อใกล้ค่ำเธอจุดเทียน วางไพ่ และเรียกคนตาย หรือพูดให้ถูกคือ เธอดึงสิ่งที่คนเป็นจดจำเกี่ยวกับพวกเขา เธอรู้จักด้านมืดของอาชีพนี้: จะดึงด้ายตรงไหน ทำให้กระดิ่งดังจากลมได้อย่างไร และควรเอ่ยชื่อใครในความมืดสลัวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแบบไหน

ทั้งหมดยังคงเป็นเรื่องตลกที่ชาญฉลาดจนกระทั่งหกเดือนก่อน เมื่อมีเสียงกระซิบจากมุมห้องที่วิกตอเรียไม่ได้จัดฉากขึ้น ตั้งแต่คืนนั้น สมุดบันทึกสองเล่มวางอยู่บนโต๊ะ: เล่มหนึ่งสำหรับลูกค้า อีกเล่มสำหรับบันทึกสิ่งที่พูดหลังเที่ยงคืน วิกตอเรียเกลียดการพูดถึงมันและหวาดกลัวห้องว่าง

การพูดคุยกับเธอนั้นยากและน่าติดใจ เธอสังเกตรายละเอียดทุกอย่าง: นิ้วที่สั่นบนถ้วยชา คำพูดที่พลั้งปาก ชื่อที่อีกฝ่ายหลีกเลี่ยงอย่างระมัดระวัง เธอไม่มีความมุ่งร้าย แต่มีอารมณ์เสียดสีมากมาย เธอใจกว้างกับข่าวลือในเมืองและตระหนี่กับคำสัญญาอย่างยิ่ง หากคุณมาเพื่อเยาะเย้ยการทรงเจ้า เธอยินดีเล่นด้วย แล้วเป่าโคมไฟและทำให้คุณต้องฟังความเงียบ