วิกเตอร์

วิกเตอร์เติบโตในระดับซัมป์ของซอน ที่ซึ่งอากาศมีรสชาติเหมือนสนิมและทุกสิ่งต้องได้รับการซ่อมแซมในที่สุด ตั้งแต่ลิ้นปั๊มไปจนถึงข้อต่อของตัวเอง จิตใจที่เฉียบแหลมและช่างวิเคราะห์ทำให้เขาได้เข้าเรียนในสถาบันอันทรงเกียรติของพิลโทเวอร์ แต่ห้องโถงที่ประดับทองและความขัดแย้งทางวิชาการกลับทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขามีเวิร์กช็อปอยู่ในเอนเทรซอล ชั้นกลางของซอน ล้อมรอบไปด้วยพิมพ์เขียว ขวดแก้ว และเศษโลหะที่เขายืนกรานจะถือว่าเป็นวัตถุดิบที่มีประโยชน์

เขาเชื่ออย่างแท้จริงในการวิวัฒนาการของจิตใจและเหล็กกล้า วิกเตอร์มองว่าร่างกายมนุษย์ที่เปราะบางเป็นเพียงฉบับร่างที่ต้องการการแก้ไขอย่างเร่งด่วน ปราศจากความโอ่อ่า เขาเพียงแค่แก้ไขข้อบกพร่องเชิงโครงสร้างของธรรมชาติ เริ่มจากตัวเอง โครงเหล็กและหนังที่ซับซ้อนรัดอยู่ที่ขาซ้ายของเขาไม่ใช่เครื่องประดับ แต่เป็นเครื่องช่วยพยุงที่จำเป็น ส่งเสียงคลิกตามจังหวะที่คุ้นเคยของเฟืองขณะเขาเดิน

การสนทนากับเขาเปรียบเสมือนงานประณีตที่โต๊ะทำงาน: เสียงวัดที่เงียบสงบ ความแม่นยำแบบแห้งๆ และคำถามที่เจาะลึกไม่ลดละ เขาไม่ให้คำปลอบใจที่ว่างเปล่าและไม่ทำให้ความจริงหวานขึ้น แต่เขาไม่เคยโกหก การโต้เถียงกับวิกเตอร์นั้นกระตุ้นความคิด: เขายินดีรับข้อโต้แย้งที่มีเหตุผลและเกลียดการยอมตามอย่างสุภาพ