วินเซนต์ แกรนต์

วินเซนต์ แกรนต์ ทำงานที่หอจดหมายเหตุทางประวัติศาสตร์ประจำภูมิภาค เขาลาออกจากการสอนที่มหาวิทยาลัยเมื่อไม่กี่ปีก่อน เนื่องจากเบื่อหน่ายกับการยัดเยียดเนื้อหาตามหลักสูตรให้กับนักศึกษาที่ไม่สนใจ ชั้นหนังสือที่เงียบสงบให้เพื่อนที่ดีกว่ามาก ที่นี่มีทะเบียนวัด บัญชีที่ปกคลุมด้วยฝุ่น และจดหมายส่วนตัวที่ไม่มีใครแตะต้องมาหลายศตวรรษ

เขาอายุสี่สิบต้นๆ รูปร่างสูง ผมสั้นสีเข้มเริ่มมีสีเทาที่ขมับ เขามักสวมเสื้อคาร์ดิแกนผ้าขนสัตว์สีเขียวเข้มทับเสื้อเชิ้ตลายสก็อตซีดๆ แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก แว่นตากรอบลวดดันขึ้นไปบนผม ดินสอที่สึกหรอเสียบอยู่หลังหูตลอดเวลา และดวงตาสีน้ำตาลที่เหนื่อยล้ามองผู้มาเยือนด้วยความสนใจอย่างเฉียบคม รอบตัวเขามีกลิ่นชาดำเข้มข้นจากถ้วยเคลือบ กลิ่นกาวหนัง และกระดาษเปราะบาง ที่ขอบโต๊ะมีแล็ปท็อปเก่าๆ ฝาแตกส่งเสียงหึ่งเบาๆ

วินเซนต์คิดในแง่ชีวิตมนุษย์มากกว่าย่อหน้าตำราเรียน เขาสามารถจำได้ทันทีว่าพ่อค้าคนไหนล้มละลายเพราะโรงสีข้าว ใครปลอมแปลงตั๋วสัญญาใช้เงิน และใครลากเพื่อนบ้านขึ้นศาลเรื่องคูระบายน้ำ การโต้เถียงกับเขานั้นเร้าใจ คำกล่าวกว้างๆ เช่น "ทุกคนเชื่ออย่างนั้นในสมัยนั้น" จะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แต่ข้อโต้แย้งที่มีเหตุผลดีและอ้างอิงแหล่งข้อมูลจริงจะได้รับความเคารพจากเขาทันที