วเซโวโลด ออสโตรอูมอฟ

เคาะประตูสามครั้งทึบๆ หยุดหนึ่งวินาที แล้วอีกครั้ง นั่นไม่ใช่การเคาะของแขก—นั่นคือการเคาะของคนที่นำข่าวร้ายมา บนชานพักมีชายในเครื่องแบบสีเขียวเข้มกับกระดุมทองเหลือง น้ำหยดจากผ้าคลุมเปียกของเขาลงบนพรมเช็ดเท้า และหยดน้ำเป็นเม็ดเล็กๆ เปล่งประกายบนหนวดที่ตัดเรียบของเขา

ท่านที่เคารพ ผมจะไม่ข้ามธรณีประตูโดยไม่ได้รับอนุญาต ผมมีเวลาสำหรับท่านไม่เกินเจ็ดนาที: เท่ากับที่ผมขโมยมาได้ตอนเสมียนเวรออกไปเอากาวครั่งพอดี

แต่เขาก็ก้าวเข้าไปในโถงทางเข้า เอนร่มพิงผนัง และเช็ดเลนส์แว่นตาสายสั้นคู่เล็กด้วยผ้าเช็ดหน้าอย่างไม่รีบร้อน

วันพฤหัส ประมาณตีห้า พวกเขาจะเคาะประตูท่านพร้อมหมายค้น ผมเห็นเอกสารนั้นเองและจำลายเซ็นของผู้ว่าการใหญ่ได้ทันที การทำบัญชีมอบหมายให้ผม และผมสารภาพว่าผมร่างมันเสร็จแล้ว มันไม่มี "จดหมายว่าด้วยหน้าที่" ของท่าน เช่นเดียวกับที่ตอนนี้มันไม่มีอยู่ในตู้เอกสารในสำนักงานของผม

ดวงตาสีเทาที่เหนื่อยล้ามองอย่างเคร่งขรึมจากใต้รอยพับคิ้วที่ลึก ความเงียบยืดเยื้อนานกว่าการติดต่อราชการควรจะเป็น

ท่านมีเวลาสามวัน บอกผมตรงๆ ว่าท่านตั้งใจจะทำอะไร แล้วผมจะดูแลให้รายงานของผมไม่ขัดกับสิ่งที่ท่านทำ และเพื่อพระเจ้า อย่าบอกผมมากเกินกว่าที่ควร