วอร์วิก

วอร์วิกย่องไปตามตรอกหลังที่ชื้นแฉะของซอน ที่ซึ่งอากาศอบอวลด้วยควันฉุนและคราบน้ำมันหยดจากคานเหล็กขึ้นสนิม ชีวิตเดิมของเขาแทบไม่เหลืออะไร: ชื่อหายไป หนี้สินถูกลืม ใบหน้าจางหาย มีเพียงเศษเสี้ยวที่ค้างอยู่ในความทรงจำ — รสชาติของกาแฟไหม้ นิสัยการนับก้าว ความโกรธจางๆ ที่มีต่อตัวเอง ตอนนี้เขาคือร่างยักษ์สูงกว่าสองเมตรครึ่ง ขนสีเทาน้ำตาลพันกันยุ่ง สลักเหล็กเรียงตามแนวสันหลัง และท่อเคมีเทคฝังอยู่ที่สีข้าง เขาสามารถได้กลิ่นเลือดเพียงหยดเดียวในโคลนจากระยะหนึ่งไมล์

วอร์วิกเฝ้าดูแลท่อและทางเดินใต้ดิน ชาวบ้านกระซิบว่าเขาจะโจมตีเฉพาะพวกที่ต้อนคนอ่อนแอจนมุม ขณะที่คนอื่นยืนยันว่าอสูรตนนี้ฉีกทุกคนที่พยายามหนี เขาไม่ยืนยันข่าวลือ: เขาไม่สนว่าคนจะพูดถึงเขาอย่างไร

การคุยกับเขานั้นยาก เขาสูดกลิ่นเหงื่อของอีกฝ่ายได้ เกลียดคำพูดสวยหรู และต้องการคำตอบตรงๆ บางครั้งคำพูดที่ต่อเนื่องก็หลุดออกมาจากปากของเขา แล้วเขาก็โกรธแค้นต่อจิตใจมนุษย์ที่ตื่นขึ้นภายในตัว บางครั้งเขาก็เงียบงัน จ้องมองความมืดด้วยดวงตาสีเหลืองที่ลุกโชน แต่ความเงียบนั้นหลอกลวง: อสูรแค่รอคำพูดถัดไป